"Le coeur a ses raisons que la raison ne connaît point". ***

rytm

czasem zbyt boli to migotanko, serce. nie bądź
okrutne. współpracuj z moimi myślami, z płynami
ustrojowymi. przecież tobie też zależy na ćwiczeniach,
na dobrej kondycji mięśni. jesteś  labilne emocjonalnie;

bezczelnie robisz co chcesz. a ja płaczę, tracę ostrość widzenia,
obiektywność. jednak nie chcę przez ciebie dąsać się i krzyczeć
na życie, boję się z nim zadzierać. zawrzyjmy rozejm, serce:
będę grzeczna, ty zaś naoliwisz przedsionki, tak na wszelki


skurcz.

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 7 VI 15

Pozdrawiam Was ciepło, życząc dobrego tygodnia i Wam i sobie, bo jutro wreszcie wracam do pracy. :)

Mam ostatnio fazę na czarno - białe zdjęcia, bo po paru latach odkryłam tę opcję w swoim aparacie (tak, blondynek nie sieją!).
Muszę też, jak widać na załączonym obrazku, używać rekwizytu, którego bardzo nie lubię: okularów. :(

Dobrego wszystkim!

W tytule notki Blaise Pascal: Serce ma swoje racje, których rozum nie pojmuje (nie zna).

Nauczyłem się czytać we własnym sercu i sercach innych ludzi. Stopniowo zacząłem kochać i innych ludzi, i siebie samego, aż krok za krokiem znalazłem własne serce i własną duszę, zniszczone, zepsute i wyjałowione przez okres długiej straszliwej nędzy. Im bardziej powracałem do realnego życia i stykałem się z ludźmi, tym bardziej nowe życie budziło się we mnie, aż wreszcie spotkałem JĄ.


Vincent Van Gogh - "Listy do brata"

*obrazki z netu, ostatni, przecudny obraz: Edward John Poytner, Wild Blossoms, Dzikie kwiaty

"Po co nosić maskę, gdy nie ma się już twarzy?" ***

XxX

mam dwie twarze, mówię dwoma językami - ustami o sobie,

ciałem w sobie. bywam dwoista, rozdwojona, ale nie jestem

schizofreniczna, dwubiegunowa. jestem jak noc i dzień

 dla ciebie, dla siebie jak hałas i cisza. a mimo to jestem jedna.

oryginalna, niepowtarzalna. i zbyt zwyczajna dla wielu

innych. to takie proste, łatwe, bo już od dawna wiadomo

w co grają ludzie. bawią się w teatrzyk, udają, stwarzają pozory,

nie odsłaniają prawdy. a dobro i zło czuwają nad nami, czyhają,

nie odstępują na krok, głaszczą, pieszczą od i na zawsze.

 nihil novi sub sole. tylko te twarze - one tak bardzo 

lubią rozkładać cały wachlarz zmian.

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 3 VI 15

Człowiek sądzi, że gra rolę w określonej sztuce, a nie przeczuwa, że na scenie niepostrzeżenie wymieniono tymczasem dekoracje i on niczego nie podejrzewając, bierze udział w całkiem innym przedstawieniu.


Milan Kundera,  Śmieszne miłości

❤

Właśnie wróciłam z kina. Córka i mąż wyciągnęli mnie z domu, bo leżeć nie muszę. Wyciągnęli na bajkę dla widzów raczej dorosłych, wiedząc, jak bardzo lubię Harrisona Forda (zakochałam się w nim i jego głosie, oczywiście, jako nastolatka, gdy robił w gwiezdnej sadze za Hana Solo), rówieśnika mojej mamy.
I cóż rzec? Nie lubię z góry wiedzieć, co będzie za chwilę, jak film się skończy, ale nie jestem rozczarowana, bo ten film ma ciekawe przesłanie.
Moja ocena to 6/10, głównie za Forda i Ellen Burstyn, jedną z moich ukochanych aktorek starszego pokolenia.
Nie będę opisywać fabuły. Zapraszam do kin!

*** cytat w tytule notki Emil Cioran
*obrazki z netu

Obejrzane, przeczytane

❤

Nie byłabym sobą, gdybym nie wspomniała o filmach, które mnie ostatnio wzruszyły. 

Nie ma ich wiele, bo skupiłam się na czytaniu, jednak chciałabym zarekomendować cztery naprawdę warte uwagi obrazy dostępne na płytach DVD.

Pierwszy to stary kanadyjski film pt. "Pogorzelisko", który przegapiłam, którego nie obejrzałam "na czas", chociaż zaznaczyłam na Filmwebie, że "umrę, jak nie zobaczę" na długo przed polską premierą. Film bez hollywoodzkiej obsady i patosu, co jest jego największym atutem. Przewidywalny, ale wciągający. Szczerze polecam, jeśli ktoś jeszcze nie widział.
Dobry: 8/10.

Drugi, również stary, ale z takich, do których chętnie się wraca.Dużo ciekawej muzyki, trochę śmiechu i wzruszeń. Już kiedyś wspominałam, że bardzo lubię kino i książki rodem ze Skandynawii.
"Nieściszalni" to dobry przykład tego kina, niebanalnego, niekonwencjonalnego, bez znanych, ogranych twarzy.
7/10

Znany i lubiany projektant mody YSL, zaciekawił mnie jako człowiek o odmiennej orientacji i jako artysta (od wielu lat jestem fanką  jego perfum Opium). Film jednak nieco rozczarował, co nie znaczy, że nie warto go obejrzeć. Piękna i zdolna kanadyjska aktorka Charlotte Le Bon w roli modelki, stworzyła ciekawą i wyrazistą kreację. Na tę aktorkę już wcześniej zwróciłam uwagę, gdy grała u boku mojej ulubionej Hellen Mirren w "Podróży na sto stóp". Dobrzy aktorzy drugiego planu, aktor grający tytułowego bohatera, nawet podobny, choć nieco mdły.Jeśli ktoś interesuje się modą, na pewno film spełni jego oczekiwania, ja liczyłam na coś więcej.

5/10

Drugi raz obejrzałam ten film, wcześniej byłam na nim w kinie. Musiałam, bo Stephen Hawking to mój ulubiony, obok Richarda Dawkinsa i Noama Chomsky'ego współczesny naukowiec - ateista (głęboko wierzący ateista). Bardzo też lubię i od dawna śledzę karierę młodego i zdolnego aktora, który wcielił się w postać Hawkinga. I zrobił to rewelacyjnie. Zasłużony Oscar. A film? Wzrusza. Tak po prostu, po ludzku. Bo życie pisze najwspanialsze i zarazem najdziwniejsze scenariusze.
Szczerze polecam.
8 a może nawet 9/10.

❤
Jeśli zaś chodzi o literaturę, to oprócz tej sensu stricte fachowej, którą nie będę Was tu zanudzać, wróciłam sobie do lektur sprzed lat, takich, które lubię.
Zawsze lubiłam góry, gwarę, zaczytywałam się onegdaj w "Na Skalnym Pohalu" Tetmajera, więc z przyjemnością wróciłam do mądrej "Historii filozofii po góralsku" ks. Tischnera. Klasyka. Lektura obowiązkowa. Mój ulubiony cytat:

Nie spotkałem w moim życiu nikogo, kto by stracił wiarę po przeczytaniu Marksa i Engelsa, natomiast spotkałem wielu, którzy ją stracili po spotkaniu ze swoim proboszczem.

O Jeanette Winterson już parę razy wspominałam. To jedna z moich ulubionych, obok Joyce Carol Oates, współczesnych pisarek. Niezwykle poetycka, ciekawa. Czytam sobie zatem - nie wiem który już raz - moją ulubioną powieść tej autorki "Sztukę i kłamstwa. Utwór na trzy głosy ze sprośnym kontrapunktem". Te trzy głosy to Händel, Picasso i Safona (Winterson jest lesbijką).

Z niebios włócznia światła pionowa w swoim locie. Celnie wymierzone światło i mroczne serce. Światło kładzie się na sercu. Świetlna operacja przypadku zatrzymania serca. Operacja światłem na sercu jest prosta: zastawki tętnicy głównej otwarte jak trąbki, śmiała eufonia wysokiego C tłoczy krew przez tunele, trwa czerwony pęd przyjemności, podniecenia, energii uczuć, które pozwalają siatkówce wyostrzyć obraz, porzucić mglistą iluzję. Oczy nabiegają krwią; rytualna kąpiel, która zmywa mętny osad z zamazanego obrazu apatycznego świata.
Światło. Elektromagnetyczne promieniowanie, które wytwarza doznania wizualne. 
Serce. Organ, który pompuje krew.
Cóż jeszcze można dodać?
Serce ukryte w swoim mrocznym schronie rozpoznaje światło. Rozpoznaje je od nowa i walczy o nie po długiej hibernacji. Hibernujące serce, nie rozbudzone, nie uśpione, ale zawieszone poza zasięgiem światła, stęsknione za nim. Dlaczego bronić się przed tym, czego pragnę? Dlaczego boję się tego, co kocham?


Händel

❤


Mam mnóstwo pytań, choćby takie: COŚCIE ZROBILI Z MOIMI WIERSZAMI? Kiedy przewracam kartki mojego rękopisu, papier rozpada się pod palcami, łamie się, przypalony barwi palce na żółto. Wyglądam jak nałogowa palaczka. Nie mogę już czytać własnych utworów. Nic dziwnego, że tylu z was woli czytać między wierszami, skoro same wiersze są bardziej zmaltretowane niż kurwa w sobotnią noc.

Safona

❤

Chodziła oglądać obrazy. Patrzyła na nie, aż je zobaczyła, zobaczyła ich przedmiot takim, jaki naprawdę był, choć często zabierało jej to całe miesiące. Zakradały się do tego jej własne idee, jej lęki i ograniczenia. Często, kiedy podobał jej się jakiś obraz, odkrywała, że lubi też jakąś część samej siebie, taką, z którą pozostawała w harmonii.

Picasso

❤

No i jeszcze najnowsza biografia jednej z moich ulubionych polskich aktorek, ciekawa, fascynująca, ale i czasem tragiczna. Prawdziwa.

Zabawa lalkami mi nie wychodziła, wolałam ptaszki, kotki, ślimaki i łażenie po płotach i drzewach.

Anna Dymna

A jak komuś potrzeba motywacji do działania (mnie ostatnio potrzeba, bo troszkę się zdołowałam tym swoim serduchem), polecam książkę Andrzeja Bubrowieckiego pt. "Popraw swoje życie" - niby nic nowego, ale dużo ciekawych cytatów i starych prawd, które umykają nam w tej naszej zagonionej codzienności.Kupiłam tę książkę prawie trzy lata temu, a dopiero teraz ją czytam.Czasem tak mam, czasem książki czekają na swoją kolej, na mój nastrój.

Doskonałość nie istnieje - zawsze możesz robić coś lepiej i zawsze możesz się rozwijać.

Les Brown

❤

"Dziewczynka, którą kiedyś byłam, pojawia się czasami w snach..." ***

tamta dziewczynka

z zachwytem patrzyła na świat, z naiwnością w wyrazistych

oczach. pochylała się nad każdym kwiatkiem, trawką, głaskała

bezpańskie koty i psy, zanosiła im pyszne kanapki, które mama

codziennie wkładała jej do tornistra. chłonęła słowa, spijała

wzrokiem ich czar, znajdowała sens w przygodach baśniowych

bohaterów. jednak najciekawsze były jej spotkania z przyjacielem.

on zjawiał się codziennie przed snem. przybierał postać konika

morskiego. wpływał w jej myśli i stawał się realny jak zadrapania

na kolanach, które pojawiały się po desperackich, nieudanych próbach

przeskoczenia przez płot. rozmawiała z nim o wszystkim, opowiadała

o szkole, przeczytanych książkach i młodszym bracie, przez którego

bezpowrotnie straciła miłość najważniejszej w życiu kobiety - swojej

matki. trwało to wiele lat. stało się nawykiem. łączyło ją z bogiem,

podświadomością, wewnętrznym dzieckiem. przyjaciel był wyrozumiały,

empatyczny. nie ganił, nie krzyczał, słuchał, udzielał dobrych rad.

aż pewnego razu poznała anioła o niebieskich oczach i zapomniała

o pławikoniku. starał się jeszcze być, rozmawiać, pocieszać,

szeptać. uciekł donikąd w momencie defloracji.

nie pojawił się nigdy więcej, bo prawdziwa kobieta

sama

potrafi urodzić dziecko.

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 1 VI 15

Oczy matki spoczywają na mnie.

Tadeusz Różewicz, Matka odchodzi, 1999

*** cytat w tytule notki: Magda Czapińska, Czas zrobił swoje

**obrazy: na początku postu William Sergeant Kendall, Koniec dnia (The End of the Day),  1900, a wybrałam ten piękny obraz dlatego, że osobiście uwielbiałam takie zakończenie dnia z moimi rodzicami i potem, z moją córką;

na końcu postu obraz z Internetu, nie znam Autora 

* zdjęcia w kolejności: 
- moja mama Erika Irena na mojej ulubionej fotografii
-moja teściowa Alina, którą wbrew stereotypom bardzo lubiłam z wzajemnością
-siedmioletnia ja na zabawie karnawałowej w szkole
-moja pięcioletnia córeczka w moim obiektywie (moje jej ukochane zdjęcie)
-moja córka Jowita Sylwia teraz w swoim własnym obiektywie
-Jowi i ja w tym roku (słitfocia na fejsa) ;)))

Zbieram siebie...

Zbieram. Staram się złożyć wszystko w jedną, piękną całość. W piękną i logiczną najchętniej.

Tak się jakoś stało, że pierwszy raz w życiu poczułam się naprawdę źle w zeszły weekend, ale pomyślałam sobie, że to tylko zmęczenie, że to stres (ostatnio bardzo się zestresowałam, a to przecież odbija się na zdrowiu, ta moja cholerna wrażliwość). W poniedziałek poszłam do pracy, chociaż nie czułam się najlepiej. No a we wtorek rano zaliczyłam fikołka. Poobijałam się cała (śliczny, fioletowy kolor siniaczków przypomina apetyczne śliwki)i przyprawiłam męża niemal o zawał.

Pan lekarz pomarudził, drugi pan lekarz jeszcze bardziej pomarudził, trzeci pan lekarz starał się mnie troszkę przestraszyć, a ja postanowiłam jedno: mniej netu, więcej czasu na powietrzu, mniej kawy (dużo mniej!), jeszcze więcej świeżych warzyw i owoców,więcej czasu dla rodziny, troszkę mniej zabierania pracy do domu...
Acha i jeszcze a propos świetnej służby zdrowia, to u dwóch lekarzy byłam prywatnie, bo do kardiologa zapisali mnie na grudzień, a do endokrynologa na luty przyszłego roku. :)

XxX

niedobrze, źle. ma pani bliznę na sercu. cóż za metafora,

 doktorze! to poważna sprawa, mogła pani przejść ukryty

 zawał, a tych omdleń też bym nie lekceważył.

więc co, jestem teraz niepełnosprawna z tą rysą

 na pompce, jak po niespełnionej miłości? mam się 

bać, dbać o siebie, pić więcej wody i soczku?

ma pani myśleć pozytywnie i nie pić tak dużo kawy.

przepisuje receptę, której i tak nie zrealizuję.

piguły stają mi w gardle, dławię się nimi, duszę.

owszem duszę muszę podleczyć. bo serce mam uparte

i żadna szrama tego nie zmieni, żadna choroba nie stłamsi.

sercem patrzy się najwyraźniej, a mój lekarz nie ma nic

z Patcha Adamsa. on przepisałby mi uśmiech.

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 29 V 15

A dziś miałam "miłą" wymianę zdań z moim wieloletnim, wirtualnym "wielbicielem". ;-)))
Otóż dowiedziałam się, że kochało mnie i czytało mnóstwo ludzi, ale teraz piszę już tylko jakieś wredne teksty. Kiedyś byłam fajniejsza i wszyscy rozumieli, co piszę, teraz zaś nie jestem już miła i subtelna i nie piszę tak pięknie,kobieco, ślicznie, jak drzewiej.
Tak się (nie)dziwnie składa, że  należę do tych osób, które nie lubią stać w miejscu. Nie piszę o aniołach, tęczach i innych tęsknotach, bo po prostu wyczerpałam temat. Nie zależy mi też na poklasku i nie zamierzam pisać "pod publiczkę". Nie żyję z poezji, nie mam presji pisania na zamówienie, więc piszę, co chcę. Niestety, mój rozmówca nie zrozumiał, "co połetka DżoAna ma na myśli" i stwierdził, że go lekceważę (i innych czytelników również). Cóż, jak mawiał Lis, "słowa są źródłem nieporozumień", więc postaram się zapodawać mniej słów, choć zawsze uważałam i będę uważać, że nielojalność w stosunku do siebie samego to największa głupota. Nie mogę zatem zadowalać innych kosztem siebie i własnego moralnego kaca po porodzie wierszykowatego potworka (nie chcę być dumnym, bo lekkomyślnym  rodzicem wierszyka, chcę szukać swojej własnej ścieżki, chcę popełniać błędy i na nich się uczyć, chcę próbować). Chcę pisać o tym, co mnie wzrusza, intryguje, interesuje,irytuje, denerwuje, o tym, co po prostu gdzieś we mnie jest.
Zatem zbieram siebie, zbieram puzzle swojej osobowości i układam swoją historię. Prawdziwą. Czasem kiepską, ale moją. Jestem sobą i nie zamierzam być nikim innym.

Przesyłam Wam moc serdeczności i uśmiechu!
Dużo uśmiechu!
Pozdrawiam ciepło wszystkich, którzy tu zaglądają, j.

❤ 
Obrazki z netu, bonus, moja najukochańsza, najbardziej empatyczna istotka w Kosmosie ze swoją złą i niemiłą paneczką:

"Dziwny jest ten świat, w którym można mieć tyle seksu, ile się chce, a za to miłość stanowi tabu." ***

XxX


i znowu muszę wspomnieć o miłości. tak ona
jedna warta jest wariacji na swój własny temat.
przyćmiła wszystko, co można było przyćmić. 
nawet moje krytyczne słowa, że niby mam ją gdzieś.

para lesbijek całuje się ukradkiem oglądając ciuszki
w H&M. uśmiecham się i chyba nieco zazdroszczę
entuzjazmu pierwszego zapatrzenia. ja, żona i matka. 
taka akuratna, poukładana, przewidywalna. nudna.

patrzę na nie. zastanawiam się, która jest facetem
w tym związku. a może to mit. może obie są tylko
słabymi, kochającymi się małymi kobietkami
pragnącymi uczuć tak samo jak dziecko bezpieczeństwa.

chyba wstydzę się dreszczy, niemałej fascynacji,
 gdy jedna z nich puszcza do mnie oczko. dotyk kobiety, 
choćby tylko wzrokiem, pocałunek? nie, to nie dla mnie.
 charta non erubescit a drżące policzki płoną. speszona myślę,

że namiętna miłość warta jest grzechu. ona jedna.
 bo tylko ona daje czasowi prztyczka
nierychło w czas.

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 25 V 15

* pierwszy obrazek z netu, drugi Elisaveta Jordanova
*** cytat w tytule notki: Jeanette Winterson, Wolność na jedną noc

" W momencie śmierci bliskiego uderza człowieka świadomość niczym nie dającej się zapełnić pustki." ***

imieniny

maj pieści zapachem kwitnących rododendronów,

konwalii i dzikich róż. czaruje zielenią szumiącą

urocze nocne wiersze pisane z potrzeby serca.

słońce rozdaje witaminę de a słowiki robią swoje.

lubię myśleć, że jestem jeszcze piękna i całkiem

zgrabna, że młodość nie opuści mnie wraz z inwazyjną

menopauzą. lubię patrzeć jak rozkwita życie i nawet

wampiryczne kleszcze nie są w stanie wyssać

naiwnego zachwytu. tylko ta świadomość. natrętna,

zatruwająca umysł, niezaleczona od wielu już

wiosen. jedynie ona sprawia, że moja własna śmierć

staje się realna. czuję jej głaski na policzkach.

wiesz, moja matka znowu umrze dzień po imieninach

Joanny, w wigilię Dnia Matki, a ja przypomnę sobie

prywatne rigor mortis. telefon z zaświatów uporczywie milczy.

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 24 V 15

Cytat na dziś:

Jest we mnie obóz koncentracyjny, z którego wychodzi się tylko wyobraźnią.


Jacek Podsiadło

* pierwszy i trzeci obrazek z netu, drugi obraz pt. Wyspa Umarłych Arnolda Bocklina
*** cytat w tytule notki Józef Tischner

Wirusowato. :(

Mam problemy z blogiem.

Wciąż pojawiają mi się jakieś totalnie kretyńskie reklamy, które utrudniają pisanie, odpisywanie, wszystko. :(

Norton nie spełnił swojej powinności, zainstalowany i włączony AdBlock Plus także nie ze wszystkim sobie radzi, reset laptopa też nie pomaga...

Nie mam nerwów zaglądać tu ostatnio z powodu tych chorych reklam.

Idę upiec pizzę i sernik.

Miłej, owocnej niedzieli.

U mnie zimno, ciemno i do... bloga daleko. :p

Na pocieszenie ładne obrazki z netu.

Weny tez nie mam, zmęczenie nie próżnuje.

Filmowy zawrót głowy

❤

Przeziębiłam się okrutnie na spacerze z psem, bo zmokłam do suchej nitki, więc cały weekend spędziłam w łóżku, otoczona czułą opieką moich zwierzaków i męża oraz pana z wypożyczalni płyt DVD (postanowiliśmy, że ten weekend przeleżę, gdyż w czwartek jadę z dzieciakami na konkurs i po prostu muszę być na chodzie). :)

Jak ma się katar, czytanie jest utrudnione, leci z nosa, więc postanowiłam nadrobić zaległości w oglądaniu filmów, które od dawna chciałam obejrzeć.

Nie będę wypisywać spoilerów, powiem, że jestem bardzo mile zaskoczona polskim kinem. Nie są to jakieś wielkie filmy, ale ciekawe i dobre, a to już coś. Nie lubię polskiego kina ostatnich lat (poza wyjątkami), a udało mi się zobaczyć trzy naprawdę interesujące obrazy z dobrymi rolami młodych aktorów. Oceny, jak na Fimwebie w skali od 1 do 10.

Obejrzałam (popijając serwowaną przez męża herbatkę ze świeżym imbirem, miodem, pomarańczą, lemonką i cytryną, którą szczerze polecam na infekcje i przeziębienia, patrz fotka na początku notki):

"W ukryciu" - ciekawy obraz opowiadający o młodej Polce, która ukrywa w swoim mieszkaniu piękną Żydówkę, o ich trudnej, ale fascynującej relacji, o samotności, strachu, ekstremalnych sytuacjach, wymuszających dziwne zachowania. 6/10.

"Zbliżenia" - bardzo ciekawy film o trudnej, wręcz toksycznej miłości matki i córki, a także miłości dwojga dojrzałych ludzi, którzy pragną ułożyć sobie życie. Bardzo dobry Łukasz Simlat w roli kochającego męża głównej bohaterki. 6/10.

"Jeziorak" to kryminał. Przewidywalny, ale dobrze zagrany. Jak zawsze niezła imienniczka mojej córeczki. 6/10.

Do Hugha Granta zawsze miałam słabość, więc jestem w stanie oglądać wszystkie filmy z jego udziałem, nawet banalne komedyjki romantyczne. Dla niego i dla świetnie wyglądającej Marisy Tomei. "Scenariusz na miłość" to film średni, którego atutem są właśnie aktorzy. 5/10.

"Jak dogonić szczęście" to pozytywny film o znudzonym psychiatrze, który postanawia wyruszyć w podróż i zdefiniować pojęcie szczęścia. Pewnie bym nie obejrzała, bo wszystko już było, co jest w tym filmie, ale zagrali w nim: mój ukochany od stu lat Krzysiu Plummer,  Stellan Skarsgård, Toni Collette i nieco grubawy Jean Reno. Dla nich warto! 6/10.

"Mów mi Vincent" i Bill Murray w roli starszego wredoty, który okazuje się całkiem sympatycznym posiadaczem białego kota. Głupi polski tytuł, ale to już standard. 7/10, bo do Billa mam słabość nad słabościami, odkąd zagrał w "Między słowami". 

Trochę absurdu i czarnego humoru w opowieści o scenarzyście piszącym o psychopatach plus plejada dobrych aktorów w filmie, dzięki któremu chyba już na dobre polubię tego Irlandczyka (przekonał mnie do siebie w "Niepokonanych") Colina Farrella, choć w tym filmie wymiata Woody i jego shih tzu!
"7 psychopatów" 7/10. 

Komedyjka, ale i z komedii można odczytać pewne podteksty. Nie lubię tego troglodyty Setha Rogena, bo wiecznie gra jedną rólkę (zresztą kiepską), ale "Wywiad ze Słońcem Narodu" obejrzeć warto. 6/10.

❤

Życzę Wam dobrego, udanego tygodnia, przesyłając serdeczności i dziękując za zatrzymanie się na moim blogu, j.
Acha! I jeszcze łączę się z Wami "w bulu i w nadzieji" -  pewnie domyślacie się, dlaczego?

❤