Listopadowy, bolesławiecki spleen

          Witajcie!

        Moi drodzy,

        Wybaczcie, że tak mało mnie teraz w blogosferze. Dopadł mnie ten listopad, omotał i mocno przytulił, wezbrała we mnie ta jesienna, coroczna melancholia, nostalgia, senność... Czuję się zmęczona, przytłoczona, wypalona i jakaś taka osowiała... Nie mam siły pisać, jeśli mam wrażenie, że nic ciekawego nie mam do powiedzenia... Czuję się kiepsko i jest mi dziwnie ciężko na duszy.

        Na pewno nadrobię zaległości na Waszych blogach, zawsze staram się odpisywać na czas, ale miałam bardzo pracowity tydzień i dość dziwny nastrój... Miałam w środę ważną lekcję otwartą, która wypadła bardzo dobrze, dzieciaki świetnie pracowały, zaproszeni goście byli zadowoleni, ale po niej, po wszystkim, po tym jednak niemałym stresie, poczułam niezwykle silny odpływ energii i było mnie stać jedynie na czytanie książek - to zawsze mogę robić, bez względu na feeling. Filmów też nie oglądałam, dopiero dzisiaj idę do kina na film (przedpremierowy pokaz) o Simonie Kossak - kobiecie, którą podziwiam i cenię; w środę zaś pójdę na "Konklawe", bo lubię aktorów, którzy grają w tym filmie.

        Przedstawiam Wam dzisiaj dwa wiersze o listopadzie. Pierwszy znalazłam po to, żeby go skasować, ale po przeczytaniu stwierdziłam, że nie wstydzę się go, że nie jest najgorszy i niech sobie zostanie... Drugi sprzed roku, bardziej już mój - w moim stylu... Po lekturze tych tekstów doszłam do wniosku, że chociaż nie lubię listopada, to jest to miesiąc skłaniający do pisania, do przemyśleń i mam o listopadzie naprawdę sporo wierszy...

        Natomiast wszystkie obrazy w poście są autorstwa Evelyn De Morgan (1855 - 1919) – wspaniałej, osobliwej angielskiej malarki, sufrażystki, przedstawicielki drugiego pokolenia prerafaelitów, pięknej, mądrej i niezwykle zdolnej kobiety, która oparła się oczekiwaniom swojej klasy i płci, aby stać się jedną z najbardziej imponujących artystek pokolenia. Jej płótna przekazują przesłanie feminizmu, duchowości oraz odrzucenia wojny i bogactwa materialnego. Uwielbiam jej dzieła od zawsze i już tak zostanie. Mam nadzieję, że i Wam się podobają, skłonią do refleksji, ponieważ - jak dobre wiersze - można je interpretować na wiele sposobów.

         Serdecznie zapraszam do lektury! Czytajcie, zapraszam również do udzielenia mi informacji zwrotnej o moich wierszach i o obrazach. To dla mnie ważne, bo dojrzewam już do tego, do czego od lat namawia mnie wielu przyjaciół i znajomych czyli aby wydać tomik moich wierszy.

 

murmurando

 

już niedługo przebiegnę przez most

w listopadzie gnana wiatru tchnieniem

pocałuje mnie najczulej wprost

zły listopad suchych liści drżeniem

 

i zachłannie porwie gdzieś jak liść

zabłąkany w snach obłędnych brzasku

i nie będę mogła sama iść w stronę światła

które w świetle zgasło

 

i odczuwać już nie będę nic

coś odwróci spłoszoną uwagę

 

w listopadzie śmierć postawi mi

stawiającą na nogi

kawę

 

JoAηηค Idzikowska-Kęsik, B-c, 18 X 2013, p.n.k.

 

 

xXx

 

Listopad kusi tęczą, resztkami słonecznych promieni.

Uśmiecham się do róży, która nic sobie nie robi

z chłodu i stara się pięknieć z dnia na dzień,

pomimo aurycznych przeciwności;

 

Chodzę po lesie usłanym opadłymi liśćmi

o barwach tak pięknych, że nie chce się wierzyć,

w ich powolne umieranie w wilgotnej ziemi,

wchłaniającej wszystko co jest do wchłonięcia.

 

Wpatruję się w twoje oczy - takie ciepłe - chociaż

w zimnym kolorze bezbrzeżnego oceanu i nie mam

pewności, czy jeszcze chcę być tą długowłosą

dziewczyną, z którą kochałeś się na plaży w upalną

letnią noc i szeptałeś, że jest jasna i gorąca jak słońce.

 

Długo patrzę na liść ledwo trzymający się gałęzi:

wystarczy delikatny podmuch wiatru i podzieli

los wszystkich listopadowych liści, które jednak

mają tę pewność, że reinkarnują wraz z wiosną.

 

Nie wiem, czy wciąż uparcie będę się wieszać

na szyi życia, bo ono zbyt często szasta

impresjami na swój własny, osobliwy temat.

 

Doszłam do ściany, na której Banksy,

zamiast dziewczynki z czerwonym balonikiem,

maluje śmierć i serce mi pęka wsłuchane

w jesienne, półsenne murmurando.

 

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 6 XI 23, p.l.r.

 

        

         Trzymajcie się ciepło i zdrowo, cieszcie się życiem i tym, co macie: bliskimi, pracą, przyjaciółmi, dobrem, które otrzymujecie. Życzę wszystkim, którzy do mnie zaglądają dobrego, udanego, ciekawego i kreatywnego tygodnia oraz pięknej Pełni Księżyca Obfitości, zwanej również Dyniową Pełnią w ziemskim, materialnym znaku Byka, która będzie mieć miejsce w piątek, 15 listopada po godzinie 22 polskiego czasu. Niech Wam się darzy!

 

Listopad to czas, gdy drzewa stają się nagimi szkieletami, a niebo nabiera szarej, melancholijnej barwy. To jednak również pora, w której możemy odnaleźć piękno w pozornej pustce i spokoju.

 

 Henry David Thoreau

 

*

 
Taki czarny jest ten listopad, taki zimny, taki obolały od deszczu, od wspomnień, od mokrych rękawiczek — aż strach. Gdybym była listopadem, to rada bym się otrząsnąć z mojej listopadowej doli. Błąkałabym się po uliczkach czarnych jak jary i błagałabym Pana Boga, żeby zmienił zapisy. Ale może on — ten listopad-tak właśnie się błąka, tak się obija i tak szlocha rozpaczliwie; ”O Boże, Boże spraw, żebym już nie był listopadem, żeby mi nie było tak ciemno wieczorem i tak mglisto nad ranem, i żeby nie bolały mnie wszystkie liście i żeby nie dokuczał mi reumatyzm miłości! Też bym tak chciał, jak kwiecień pobiec do różowego sadu, albo jak lipiec — wyskoczyć na plażę pełną piłek…Tak on sobie płacze ten listopad niewysłuchany. Ta beksa.

Agnieszka Osiecka