"Myślę, że mało w naszej powojennej historii było tak strasznych wydarzeń jak stan wojenny". ***

 

nie tylko pomarańcze

-ojcu

 

motto: Uważam, że stan wojenny trwa — dla każdego — przez całe życie.

- Jacek Kaczmarski

 

pamiętasz, tato, tamtą zimę, kiedy przez biedny i smutny kraj

przeszła armia gwiazdorów w modnych ubrankach w kolorze khaki?

gdy całą rodziną staliśmy na siarczystym mrozie w długiej

kolejce po brzydkie, łykowate kubańskie pomarańcze?

 

miałam dwanaście lat i napisałam straszny wiersz

o zwłokach dziecka spoczywających w ciemnym grobowcu,

w drewnianej skrzynce po kubańskich owocach.

tych, których dla nas zabrakło, bo rzucili za mało.

 

pamiętasz tamto ciepłe lato? młodzi chłopcy już nie pocili się

w grubych uniformach, a moja kobiecość rozkwitła jak maki.

kupiłeś dolary u konika, żebym to lepiej zniosła, otulona

pachnącymi, różowymi produktami do higieny intymnej.

 

nie mam traumy z dzieciństwa. nie odczułam złowrogiej energii.

dbałeś o mój komfort psychiczny. rozpieszczałeś i w tajemnicy

przed mamą kupiłeś mi w pewexie parkera dla leworęcznych.

naprawdę było dobrze, tato. wtedy nawet nie zarejestrowałam

braku teleranka. zawsze wolałam czytać. 

 

tylko te cholerne, zielone, niedojrzałe kubańskie cytrusy. 

ich cierpki zapach wraca do mnie w aurze zbliżających się

świątecznych zakupów i nawet tysiąc drzewek pomarańczowych

nie zniweluje stresu. stan wojenny jest, wciąż trwa, kotłuje się,

wojuje, buzuje we mnie od wielu lat.

 

bo chociaż nigdy nie dałeś mi odczuć - bardzo bałeś się

o mnie i moją przyszłość w kraju, w którym wówczas

najmądrzejsze, wrażliwe serca

pękały z niemocy.

 

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 7 XII 15

 

***cytat w tytule postu, Antoni Krause

*zdjęcia ze stanu wojennego w Polsce, z internetu

"Ojciec – człowiek, który był przedtem". ***

nie tylko pomarańcze

-ojcu

 

"Uważam, że stan wojenny trwa — dla każdego — przez całe życie".

- Jacek Kaczmarski

 

pamiętasz, tato, tamtą zimę, kiedy przez biedny i smutny kraj

przeszła armia gwiazdorów w modnych ubrankach w kolorze khaki?

gdy całą rodziną staliśmy na siarczystym mrozie w długiej

kolejce po brzydkie, łykowate kubańskie pomarańcze?

 

miałam dwanaście lat i napisałam straszny wiersz

o zwłokach dziecka spoczywających w ciemnym grobowcu,

w drewnianej skrzynce po kubańskich owocach.

tych, których dla nas zabrakło, bo rzucili za mało.

 

pamiętasz tamto ciepłe lato? młodzi chłopcy już nie pocili się

w grubych uniformach, a moja kobiecość rozkwitła jak maki.

kupiłeś dolary u konika, żebym to lepiej zniosła, otulona

pachnącymi, różowymi produktami do higieny intymnej.

 

nie mam traumy z dzieciństwa. nie odczułam złowrogiej energii.

dbałeś o mój komfort psychiczny. rozpieszczałeś i w tajemnicy

przed mamą kupiłeś mi w pewexie parkera dla leworęcznych.

naprawdę było dobrze, tato. wtedy nawet nie zarejestrowałam

braku teleranka. zawsze wolałam czytać. 

 

tylko te cholerne, zielone, niedojrzałe kubańskie cytrusy. 

ich cierpki zapach wraca do mnie w aurze zbliżających się

świątecznych zakupów i nawet tysiąc drzewek pomarańczowych

nie zniweluje stresu. stan wojenny wciąż jest, trwa, kotłuje się,

wojuje, buzuje we mnie od wielu lat.

 

bo chociaż nigdy nie dałeś mi odczuć - bardzo bałeś się

o mnie i moją przyszłość w kraju, w którym wówczas

najmądrzejsze, wrażliwe serca

pękały z niemocy.

 

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 7 XII 15

***Cytat w tytule notki,Sławomir Mrożek
*Zdjęcia z netu, nr 2 - na słynnej fotografii autorstwa Chrisa Niedenthala wojskowy transporter opancerzony stoi przed warszawskim kinem Moskwa, w którym wyświetlano film Francisa Forda Coppoli „Czas Apokalipsy". Wykonane 14 grudnia 1981 r. zdjęcie stało się jednym z symboli stanu wojennego w Polsce