UWAGA POEZJA, czyli... BABIŃCZYKI!

 Witajcie moi Drodzy!

    Zapraszam Was do przeczytania spontanicznych wierszyków o Babińcu Literackim, nazwanych Babińczykami.  

    Pierwsze babińczyki napisali Ela Binswanger i p. Janusz Solarz, a nazwę tym wierszykom nadała Joanna Fligiel, tak więc są to dowcipne wierszyki o Babińcu Literackim i jego redaktorkach, parodia pisanych przez naszą Noblistkę Wisławę Szymborską moskalików, które z kolei są parodią fragmentu Poloneza Kościuszki Rajnolda Suchodolskiego z 1831 roku:

Kto powiedział, że Moskale

Są to bracia dla Lechitów,

Temu pierwszy w łeb wypalę

Przed kościołem Karmelitów.

 

    Na zdjęciu - kolażu powyżej, redakcja Babińca Literackiego w składzie JoAnna Idzikowska - Kęsik , Ewa Łada, Elżbieta Binswanger-Stefańska, Anna Musiał, Anna Blasiak, Daria Danuta Lisiecka, Joanna Fligiel - założycielka i redaktor naczelna naszego fanpage'u, która wykonała kolaż z naszych zdjęć.

    Zapraszam do czytania a nawet pisania babińczyków, krótkich czterowersów o naszej redakcji!

  BABIŃCZYKI

***

Kto uważa, że za mało
jest w Babińcu poezyji,
To go albo pogibało,
albo z czymś poezję myli.

Joanna Fligiel

***

Kto uważa że w Babińcu
same wiersze są dla Bab,
niech go w ciemnym gdzieś zaułku
zdzieli pałą jakiś drab.

Magdalena Szkwarek

***

Kto powiedział że w Babińcu
Wieje nadto srogą prozą
Ten na Rynku padnie w Tyńcu
porażony ciężką zgrozą.

Daria Danuta Lisiecka

***

Kto powiedział, że Babiniec
to przekupy są krakowskie,
ten w całej Polsce zasłynie,
że głosi dudy dziadowskie.

*

Kto powiedział, że Babiniec
to są same grafomanki,
niech się zaraz stąd zawinie,
bo trafi do rymowanki.

*


Kto powiedział, że Babiniec
to złe baby i to wszystko
ten niech wie, że my, boginie,
mamy swoje stanowisko.


Elżbieta Binswanger - Stefańska

 ***
Kto powie, że w Babińcu
Źle władamy słowami
Wnet włoży swe klejnoty
Do pudła z pamiątkami.

 

Natasza Cebo - Olszewska

 ***
Kto wieść puścił, że Babiniec
to kompletna strata czasu,
niech nabierze rozpędu
i ucieka do lasu...

Jotka

***

Babińczyki są w porządku,
to poezji cały korzec
ktoś, kto tego nie dostrzega
ma skórę jak nosorożec!

*
W Babińcu prawdziwej poezji jest wzór
a jeśli ktoś twierdzi inaczej
niech go psychiatra weźmie pod nadzór
lub ozór odpadnie raczej.

*
Babiniec to babskiej poezji opoka
tu wiersz niczym słowik śpiewa
Niech krytyk nad nim nie skrzeczy jak sroka
bo ludzi wrażliwych gniewa. 

Ela, Sukienka w Kropki 

***

Kto uważa że Babiniec
to jest hucpa literacka
ten naraża się na siniec
oraz amputację wacka.

*
Kto uważa że z Joanny
narcystyczna jest dziewucha
ten utraci wzwód poranny
i już nigdy nic nie stworzy.

*

Kto uważa że w J. Fligiel

nie ma nic literackiego

temu ona wytnie figiel

albo jeszcze co innego.

Adam Gwara

***

Kto powiedział, że Babiniec
To sieciowy zjazd czarownic,
Niech go strawią w lepkiej glinie
Bataliony Świętych Dżdżownic.

*
Kto powiedział, że Babiniec
To miejsce, gdzie brak poezji,
Tego na stos, na dziedziniec,
Niech spłonie za akt herezji.

*
Kto powiedział, że w Babińcu
Jest najwięcej zwykłej nudy,
Temu zrobię kilka sińców,
Całkiem gratis, na Gertrudy.

*
Kto powiedział, że Babiniec
Nie ma dobrych redaktorek,
Niech wygryzą mu coś świnie
Tam gdzie chojrak ma rozporek.

*
Kto powiedział, że Babiniec
To jest SKROMNYCH kobiet grupa,
Pomylił się w tej dziedzinie,
Safanduła jest i dupa!

Janusz Solarz

***

Kto uważa, że w Babińcu
wiedźmy bawią się w poezję,
ten się wnet doigra sprawy
posądzenia o herezję!

*
Ten kto twierdzi, że w Babińcu
raczej kiepskie są wierszyki,
nie uniknie wielu sińców
zanim stworzy babińczyki!

*
Kto wymyśla o Babińcu
jakieś wredne, brzydkie plotki,
temu strzelą na dziedzińcu
w pałę - dwie ciotki dewotki!

JoAnna Idzikowska - Kęsik

UWAGA CYTATY, czyli czym jest poezja

Witajcie!

        Dzisiaj w pierwszy dzień długo wyczekiwanej wiosny i w Światowy Dzień Poezji, a także Dzień Osób z Zespołem Downa i Dzień Astrologa, w ramach niespodzianki - przestawiam Wam wypowiedzi i refleksje redaktorek Babińca Literackiego na temat poezji. Dodam, że większość z nas, redaktorek, to także autorki wierszy. Redakcję widzicie na zdjęciu - kolażu powyżej, który wykonała Jowita Sylwia Kęsik.

        Bardzo ciekawa jestem również, co Wy sądzicie o tej formie sztuki. Czym dla Was jest poezja. A może macie swoje ulubione cytaty na temat poezji? Podzielcie się nimi ze mną. 

        A tymczasem zapraszam do lektury i posyłam poetyckie uściski, życząc pięknej, kreatywnej i pełnej poezji wiosny! Serdecznie też w imieniu redaktorek Babińca Literackiego i własnym zapraszam do polubienia i czytania naszej strony na Faceboku, na której codziennie od 1 sierpnia 2016 r. publikowany jest wiersz lub fragment prozy napisany przez kobietę. A Poezja jest przecież kobietą...
 

 

Nie wiem, czym dla mnie dzisiaj jest poezja, bo sporo jej przeczytałam, i żadnej nie odmawiam prawa do jej tak nazywania. Na początku poezja była dla mnie czymś ekscytującym. Po opanowaniu dość nudnego elementarza sięgnęłam na półkę, w bibiliotece rodziców, po "Ballady i romanse" Adama Mickiewicza. Nie jakieś "Dzieci z Bullerbyn", wiersze Brzechwy, czy Tuwima, czy baśnie. Utonęłam w tych balladach i romansach na kilka dobrych lat. Fascynujące historie typu: "Zbrodnia to niesłychana, Pani zabija pana; Zabiwszy grzebie w gaju, Na łączce przy ruczaju, Grób liliją zasiewa, Zasiewając tak śpiewa: "Rośnij kwiecie wysoko, Jak pan leży głęboko; Jak pan leży głęboko, Tak ty rośnij wysoko." Potem całą skrwawiona (...)" pochłaniały dziewczęcą wyobraźnię bez reszty. I do dzisiaj poezja jest (chyba) dla mnie najlepszym narzędziem do opowiadania różnych historii, w tym mojej własnej.

Joanna Fligiel

*

 

Zawsze powtarzam, że poezja jest tym, co powstaje między piszącym, a czytelnikiem –nieuchwytną materią, niespokojnym odczuwaniem. Bez tej wątłej nici każdy wiersz jest jedynie zbiorem ładnych słów, historią do opowiedzenia. Dla mnie jako poetki, język – a zwłaszcza język poetycki – jest masą plastyczną, służącą do nadawania formy temu, co w praktyce wymyka się definicjom. Jest nieokiełznany i niejednoznaczny, więc używając go do określenia, czym jest poezja, muszę powiedzieć – stale rozwijającym się bytem, pulsowaniem, żyjącą istotą, której sens istnienia nadajemy my, piszący i czytający. A skoro w tym kontekście istnienie poezji jest niezaprzeczalne, nie poprzez słowo, lecz percepcję – to poezja staje się barometrem naszego istnienia, doświadczania, odczuwania. To my sami, nasze tętno.

 

Anna Musiał

 

Poezja dla mnie to olśnienie wywołane taką kombinacją słów, takim ich znaczeniem, nieoczywistym pokojarzeniem faktów, albo ich fantazyjnym przeinaczeniem, a zarazem brzmieniem, rytmem, zrymowaniem, lub wręcz przeciwnie, wolną formą, że ja, jako czytelnik - a właściwie to słuchacz, bo pierwotnie poezja była bardziej śpiewana, niż recytowana, a jeśli recytowana, to śpiewnie, Homer był aojdą, wędrownym pieśniarzem - a więc ja-odbiorca doznaję szczególnej emocjonalno-intelektualnej przyjemności gdzieś w głębi własnego jestestwa odczuwania, w samym centrum duszy, o ile wiersz rezonuje z moim rozumieniem – nierzadko ukrytych - sensów i brzmień, co daje mi radość ze zrozumienia zasad gry, jaką proponuje autor, oraz wczucia się w emocjonalny przekaz autora od smutku po śmiech - połączonego ze stanem uniesienia, podobnym do tego, jakie daje mi słuchanie muzyki, od klasycznej po free jazz, od tęsknej, miłosnej, wzniosłej, patetycznej po lekką, ironiczną, zabawną w stylu Waldemara Malickiego. Niemcy mają na to nagłe olśnienie nazwę: "Aha-Erlebnis", "ach, to tak! no, jasne!" (tu uderzenie dłonią w czoło), a Anglicy: "light bulb moment", czyli: "moment olśnienia".

 

Elżbieta Binswanger - Stefańska 

 

 

Być może poezja to jedyny mój kapitał, niematerialny wprawdzie, ale taki, którym chcę i mogę się dzielić. Lubię jej różnorodność, zdolność do mówienia wieloma głosami. Mam wrażenie, że im więcej wierszy czytam, tym chłonniejsza jestem na ich przyjmowanie. Być może poezja przed niczym nie chroni, ale na pewno uwrażliwia. Przyjmuję to z całym dobrodziejstwem inwentarza.

Daria Danuta Lisiecka

 

 Lubię - czytać wiersze od zawsze. Nie lubię - opowiadać i rozprawiać o poezji.

 

Ewa Łada

 

Poezja to dla mnie wentyl bezpieczeństwa. To sieć, w którą czasem udaje się złapać migoczącą w powietrzu chwilę. To zatrzymanie czasu. To sposób na opowiedzenie rzeczywistości, gdy się jej inaczej opowiedzieć nie da. To skrót myślowy. To szyfr, którego uroda polega na tym, że nie ma do niego jednego słusznego klucza, że można go odszyfrowywać na wiele różnych sposób, i każdy z nich jest tak samo słuszny. To wreszcie ścieżka komunikacji, która rządzi się – wbrew pozorom – pozawerbalnymi prawami. To powietrze.

 

 Anna Błasiak

 

 

Poezja jest nieokiełznana, jest żywiołem, który robi, co uważa za słuszne i często zjawia się w najmniej spodziewanym momencie. Buszuje w chmurach, chodzi po ziemi i pełza po dnach, dzięki czemu jest czymś ważnym.

Jest ze mną od zawsze, a weszła we mnie i nie chce wyjść od czasu, gdy zaraz po "Dzieciach z Bullerbyn" , przeczytałam w Odrze "duszyczkę" Tadeusza Różewicza, z której nic wtedy nie zrozumiałam, ale czułam, że jest to piękny tekst.

Poezja to chwila, wieczność, przyszłość i przeszłość, wszystko, co lubię i w czym chcę trwać, bo poezja to trwanie, które najlepiej opisuje prozę życia, ponieważ jest w tu i teraz.

Zagmatwane? Owszem, ale właśnie tak jest z poezją, gdy się w nią wsiąknie. Trudno o jedną, spójną, logiczną definicję, ponieważ z nią bywa jak z wiatrem - wymyka się, chodzi własnymi ścieżkami, niekiedy ucieka, by wrócić z siłą huraganu. 

JoAnna Idzikowska - Kęsik 

 

*

Jako bonus mam dla Was jeszcze mój naprawdę bardzo stary wiersz, o którym sobie właśnie przypomniałam:

 

 ja złodziejka


ukradnę Poświatowskiej
wrażliwość subtelność
polecę daleko w przestworza
jak ptak do twojego serca

odbiorę Jasnorzewskiej
spostrzegawczość i trafność
ujrzę gdzieś w parku różę
i pomyślę nieskromnie
że jestem piękna jak ona

Różewiczowi zabiorę
jego jasność logiczność
będę mądrą ateistką
która świetnie zna Pismo
jednak może żyć bez

z Miłosza wezmę sobie
zdolność łatwego mówienia
o rzeczach trudnych żeby posłużyć
wiernie wiernej mowie
prostym i zrozumiałym
dla wszystkich językiem

ożywię Leśmianowską Lalkę
pomodlę się do Praścieżki
i odejdę w bezczas po to
aby Bóg i nade mną
uronił łzę z tamtego świata

jak Szymborska zapukam
do drzwi kamienia
może mnie wpuści
i może zrozumiem

jak Herbert
że istota tego stworzenia
zakrawa na doskonałość

wzorując się na Broniewskim
będę chciała dotknąć
i zobaczyć w przypływie
irracjonalnego uczucia

jak Gałczyński zabiorę cię
na wyspy szczęśliwe
i odpłynę z aniołem stróżem
na łódce z niebieskiego papieru 

 

z Barańczakiem zamieszkam kątem

u siebie i spojrzę prawdzie w oczy 

Stachurze ukradnę ostatnią harfę
i proste drogi do wolności

jak Wojaczek pokocham
aż do obrzydzenia
by potem

plagiatując Bursę
napluć ci w mordę
i nawet

Tuwim nic już nie wskóra
miłością co wszystko wybacza

bo pragnę ciebie
bez krzty wzajemności

poezjo

jik, 2007

                                                        #ŚwiatowyDzieńPoezji

                                                        #WorldPoetryDay

UWAGA POEZJA, czyli wiersz Osieckiej i kilka słów o Babińcu Literackim

 🩷 Witajcie!🩷

    Ten post zostawiłabym bez komentarzy, gdyby była taka możliwość. A może jest, a ja jej nie znam? Może można wyłączyć komentarze na Bloggerze do jednego postu? Jeśli jednak skomentujecie, będę wdzięczna, bo nieustannie jestem wdzięczna za wszystkie komentarze na moim blogu!

    Zostawiam dzisiaj do przeczytania, przemyślenia i przeanalizowania wiersz - piosenkę Agnieszki Osieckiej, podobnie jak rok temu, co możecie przeczytać TUTAJ. Dzisiejszy wiersz jest inny, ale równie ciekawy, bo Osiecka miała niezwykłą osobowość. Myślę, że wiersz pasuje do okoliczności, jednak życzenia noworoczne jeszcze zdążę Wam złożyć, napisać w innym poście.

    Zachęcam Was również, wszystkich, którzy macie konto na Facebooku, do czytania i polubienia BABIŃCA LITERACKIEGO, strony na FB, na której codziennie publikujemy polski lub obcojęzyczny wiersz lub fragment prozy napisany przez kobietę. Oto nasza aktualna Redakcja w pełnej krasie od górnego, lewego rogu: Katarzyna Zwolska - Płusa, JoAnna Idzikowska - Kęsik, Anna Musiał, Wioletta Ciesielska - Pawlak, Elżbieta Binswanger - Stefańska, Agnieszka Wiktorowska - Chmielewska, Joanna Fligiel, Daria Danuta Lisiecka, Ewa Łada, Anna Błasiak. Będę wdzięczna za każdy lajk, bo im więcej polubień strony, tym większe mamy zasięgi, a to nas motywuje do dalszej pracy, do ulepszania strony. Mamy również blog w Internecie i konto na Instagramie, na które również serdecznie zapraszamy!

    Babiniec Literacki pierwszy post opublikował 1 sierpnia 2016 roku z inicjatywy Matki Założycielki - Joanny Fligiel po to, aby propagować  i promować współczesną i klasyczną kobiecą twórczość poetycką i prozatorską. Wiersze ukazują się codziennie i jest to mrówcza praca, wierzcie mi lub nie. Niedawno strona osiągnęła wreszcie 15 tysięcy polubień, ale chciałybyśmy pójść dalej, mieć większe zasięgi. Warto zaglądać do Babińca i czytać wiersze poetek, bo jest to naprawdę niezwykła przygoda i niesamowita różnorodność. Co roku również ogłaszamy w Babińcu Literackim Ogólnopolski Konkurs Poetycki, a nagradzane i wyróżniane wiersze ukazują się potem na naszym portalu. Warto, naprawdę warto czytać tę stronę!

    Logo Babińca Literackiego zaprojektowała Małgorzata Południak, wykonała Marta Warzecha, a autorką zdjęć (magnesy z logo Babińca) powyżej i ostatniego w tym poście jest Anna Musiał. Collage ze zdjęciami Redaktorek Babińca zrobiła na okoliczność podziękowań za 15 tysięcy polubień strony - Joanna Fligiel.

    A teraz wiersz Agnieszki Osieckiej, który w Babińcu ukazał się dzisiaj, czytajcie!

Agnieszka Osiecka

Co nam ten rok zabierze

Pytają przy deserze
I u piekielnych bram
Co nam ten rok zabierze
A co daruje nam

Kobieta grzechy pierze
A Bóg zamyka kran
Co nam ten rok zabierze
A co daruje nam

Zielonej stratosferze
Przybyło kilka plam
Co nam ten rok zabierze
A co daruje nam

Czernieją miejskie wieże
Nie widać pan czy cham
Co nam ten rok zabierze
A co daruje nam

Rogata młodość znika
Nadchodzi szary czas
Nieczęsto już muzyka
Do tańca budzi nas

Już pokolenie młode
Dobiera nowy ton
I jutro pójdzie w szkodę
U boku nowych żon

Robimy się jak skała
Każdy jest w nocy sam
Co nam ten rok zabierze
A co daruje nam

Za nasze polskie życie
Za takie jakie jest
Wypijmy wódki łyczek
Z domieszką cichych łez

*

Agnieszka Osiecka (1936 -1997) – polska poetka i muza mistrzów słowa, autorka tekstów piosenek, pisarka, reżyserka teatralna i telewizyjna, dziennikarka. Pisała o sobie: "Meldowana nielegalnie gdzie normalnych ludzi setka, wizytówkę mam na wannie - pół kobieta, pół poetka". Pisała również: "Są jeszcze brzegi, na których nie byłam, są jeszcze śniegi, których nie wyśniłam, są pocałunki na które czekam, listy z daleka, drogi pod wiatr".

    Przy okazji szczerze polecam biograficzną książkę Karoliny Felberg pt. Osiecka. Rodzi się ptak, która jest niezwykle wnikliwa, wspaniała i świetna. Jest to chyba najlepsza, bardzo rzetelna biografia opisująca młodość tej pięknej, trudnej kobiety, cudownej poetessy, która wcale nie miała bajkowego życia i lekkiego dzieciństwa. Czekam bardzo niecierpliwie na kontynuację, na dalsze fakty z życia poetki. Dawno nie czytałam tak fascynującej biografii, którą czyta się jak świetną powieść obyczajową, ale czeka na mnie jeszcze niesforna, bezbożna Konopnicka, tudzież jej nowa biografia, więc kto wie jak będzie, choć Osiecka jest mi po prostu i zwyczajnie bliższa: "Stoczmy się dzisiaj, stoczmy się ciut, zwitkaczmy się odrobinkę, jak długo można w świecie złym kretyńskim być motylkiem? Było się, było tamtym i tym, szczególnie zaś miłą panienką, lecz łatwiej jest o męski rym – skurwiwszy się ociupeńko".

     Pozdrawiam i dziękuję za uwagę, czytanie, zatrzymanie się na moim blogu! I nie zapomnijcie zajrzeć do Babińca Literackiego! JoAnna.

UWAGA POEZJA czyli trzy wiersze nagrodzone w V Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim Babińca Literackiego

 Drogie Czytelniczki i Czytelnicy, 

chciałabym dzisiaj zaprezentować Wam trzy wiersze poetek, które wygrały tegoroczny, V Ogólnopolski Konkurs Babińca Literackiego, którego tematem była przemoc wobec kobiet. 

Wiersze oceniały redaktorki Babińca oraz współpracująca z nami poetka i tłumaczka, Pani Aneta Kamińska, która co środę dostarcza nam tłumaczenia wierszy poetek z Ukrainy i Rosji. 

Po przeliczeniu punktacji ogłosiłyśmy werdykt, a ja dzisiaj, za zgodą Poetek - Laureatek, prezentuję Wam nagrodzone wiersze, życząc dobrej lektury i zachęcając do polubienia naszej strony na Facebooku. Strony, na której codziennie ukazuje się wiersz napisany przez kobietę, a w kolejne soboty nadal będą publikowane  wiersze wyróżnione w naszym konkursie.

Serdecznie zapraszam w imieniu Poetek, Redakcji i swoim.

Czytajcie!

***

I 

 

Anna Dwojnych

 

Polska remix

 

moja ulica murem i niech mury runą

(i runy na murach), a był to październik,

miesiąc utraty, odcisk na komunikacji

[odmówiony komunikant w odmówionym

pacierzu], a moja krew, w ustach kobiet krew,

na ustach krzyk, a na krzyku maski, tłumią

zbiór niewysłuchanych fraz, bez wyboru.

 

Polska, październik 2020

 

*

Anna Dwojnych – poetka, absolwentka socjologii i filozofii, copywriterka. Publikowała na łamach m.in. „Dwutygodnika”, „biBLioteki” Biura Literackiego, „Blizy”, „Lampy”, „Frazy”, „Arterii”, „ArtPapieru”, „Fabulariów”, „Elewatora”, „Wakatu”, „Cegły”, „Fragile”. Wydała książki poetyckie: gadu gadu (MaMiKo, 2011) i Wypadki z przypadkami (Dom Literatury w Łodzi, Stowarzyszenie Pisarzy Polskich Oddział w Łodzi, 2019).

 

 

II

 

 

Dominika Lewicka-Klucznik

 

Barbie

 

ma nazwisko i wcale nie ma na imię Barbie.

Teraz ty oddasz moje. Dałem na kilka lat

i dwójkę dzieci. To jest to, co wyszło z ciebie

najlepiej, ale teraz je psujesz. Nie potrafisz wychować.

Oddychasz też niewłaściwie. I ten bałagan.

Wiecznie potykam się o ślady twoich obecności. Jakbyś

nie mogła sprzątać za dupą. Przemykać za powiekami.

Wystawić dzieci na wycieraczkę, gdy po nie przychodzę,

żebym nie musiał ciebie oglądać, wąchać smrodu

z kuchni, w której nigdy nie grzeszyłaś fantazją.

W łóżku też. Jesteś najgorszą rzeczą,

jaka mi się zdarzyła. Nawet odejść nie umiałaś.

Oddaj nazwisko. Imię możesz zachować.

Większość kobiet i tak ma na imię Anna.

 

*

Dominika Lewicka-Klucznik (rocznik 1978) - animatorka, filolożka. Jest redaktorką, autorką wstępów, recenzji oraz materiałów promocyjnych. Publikuje w antologiach, pismach literackich i kulturalnych. Prowadzi blog/stronę autorską: www.lewickaklucznik.pl oraz projekt Pogotowie W@rsztatowe: https://www.facebook.com/pogotowiewarsztatowe/.

 

III

Beata Kieras

 

Reborn

 

Marietty nie wolno zostawiać z dziećmi

jeszcze nie rozumieją że można kochać

nie dotykając

w falbankach koronkach schowane są blizny

delikatne szwy ślady po pęknięciach

 

kiedyś umiała mówić mamo

ale straciła głos - na szczęście -

kto wie - może krzyczałaby w obcym języku

do anioła stróża który ocalał w całości

żeby przeprowadzać sny przez oleodrukowe kładki

 

ma jasne włosy jak prawdziwe

i własne białe zęby z porcelany

stworzone do głupiego uśmiechu

dziewczynek z transportu tak ładnych

że warto je zreperować i prawie nowe

wysłać dalej

do zabawy

 

gotowa jest milczeć do końca świata

na temat tej podróży i rozrywek rumianych chłopców

byle zostać z nami w pokoju niepamiątek

traktowanych z chłodną czułością

 

*

Beata Kieras, nauczycielka z Gdyni, polonistka. Pisze wiersze, żeby się nie udusić i z tej samej przyczyny grywa na pianinie.

 

*Bardzo dziękuję Annie Dwojnych, Dominice Lewickiej - Klucznik i Beacie Kieras za wyrażenie zgody na opublikowanie wierszy na moim blogu. Zdjęcia Autorek są ich własnością i nie wolno ich kopiować.

 

******

SERDECZNIE DZIĘKUJĘ ZA UWAGĘ, ZA WSZYSTKIE WIZYTY NA MOIM BLOGU I KAŻDY ZOSTAWIONY KOMENTARZ, POZDRAWIAM, JoAnna.