czwartek, 28 lutego 2013

"... A ten szum wyżej to wiatr..." ***




 ❤


poszum


w szumie galaktyk wypatruję
blasku uśmiechu 
upadłych aniołów

wchodzę myślami pomiędzy słowa
puchem anielskim pozdrawiam wiersze

i ciągle tworzę słowa
od nowa
i wciąż upajam się ich szelestem

kręgi swych myśli w myślach kołyszę
wchodzę w zaświaty wspomnień upojnych
wgryzam się szumem w najcichszą ciszę
w meandry dreszczy wiatrem spokojnych

i tylko nie wiem

jak długo jeszcze będę tak


pisać

o bladych przedświtach wzruszeń
szalonych serc
słodką miłością 

przekornych


/B-c, 28 II 2013, p.n.k., JoAnna Idzikowska-Kęsik/


 



*** H.Poświatowska: Koniugacja 

środa, 27 lutego 2013

Może kiedyś się wreszcie uda...




kiedyś


kiedyś napiszę dobry wiersz
metaforyczną prostotą serca

odziana w dotyk weny
poszybuję między galaktykami
natchnienia

kiedyś napiszę naprawdę
dobry wiersz

wzruszę nieczułe anioły
zawieszone na nitkach
księżycowego pyłu

otrę się niedyskretnie
o uśmiech Najwyższego

naprawdę kiedyś
napiszę bardzo dobry wiersz

teraz

kołyszę go w płomieniach
uczuć smaganych

drżeniem myśli



o nieziemskiej symfonii
zaświatów


/B-c, 27 II 2013, p.n.k., JoAnna Idzikowska-Kęsik/




Rok 2013 został ogłoszony Rokiem Osób Niepełnosprawnych, a także Rokiem Juliana Tuwima ( w grudniu minie 60 lat od śmierci poety, ale też od śmierci Konstantego I. Gałczyńskiego).

Szczerze polecam do poczytania i powzruszania, powieść Doroty Terakowskiej pt. Poczwarka...


*** pictures from net

 

niedziela, 24 lutego 2013

Czasem coś przychodzi wbrew wszystkim i wszystkiemu...





przedmiłość


i znowu mnie dopadła
jak bluszcz oplotła
zawinęła sobie wokół
kruchości ust wyschniętych
brakiem pocałunków

i znowu wyrosła
kwiatami zamiast włosów
wiatrem który uczesał
delikatność kosmyków
zakręconych bezwstydnie
lokami zaślepienia

i znów się we mnie wbiła
wtargnęła bez pytania
oczarowała wiosny
rumiankowym zapachem

alchemią przedspełnienia

teraz będę wyglądać
znacznie piękniej niż kiedyś
bo uśmiech mój portret maluje
chociaż mózg przestał pracować

nie myśl że zwariowałam
choć wyłączyłam myślenie

ona mną zawładnęła
i tak mnie omotała
że jak niewinny podlotek

po prostu się zakochałam


JoAnna Idzikowska-Kęsik, 24 II 13










***obrazki z netu

"Dla wszystkich starczy miejsca pod wielkim dachem nieba..."***


romans na wiele nocy

pod parasolem dobrych wspomnień
pod iskrą oddechu wieczności
pod słońca sennym gestem lśniącym

oddycham życia nicią wątłą

i rozbierana przez spojrzenia
i całowana uśmiechami
i dotykana wiatru siłą

czuję szelesty własnych 
pragnień

a Bóg oswaja inne światy
a ludzie płyną w dłonie śmierci
a Ziemia

ach ta nasza Ziemia

ona pulsuje wszystkim wokół
i romansuje zbyt lirycznie

z blaskiem księżyca
co wpadł jej w oko

i seksualnie erotycznie 
wiecznie się
wierci

ale nie robi na bok
skoku

tylko nieśmiało 
każdej nocy
uwodzi księżyc

platonicznie

JoAnna Idzikowska-Kęsik, 24 II 2013


*❤*





wszechobecność


w zielonym oddechu kamieni
zatrzymasz uśmiech najprostszy
znajdziesz szelesty spod ziemi
poczujesz puls przyszłej wiosny

w ognia czerwonym oddechu
ujrzysz miłości projekcję
czar szeptu usłyszysz w echu
odrobisz zbyt trudną lekcję

w przejrzystym oddechu wody
oczyścić zdołasz marzenia

wiesz

niebanalność urody
życia

uiści wartość

istnienia

  JoAnna Idzikowska-Kęsik, 
24 II 2013


*❤*

*** cytat z wiersza Edwarda Stachury, Steda 

* pierwsze zdjęcie z netu, drugie: zdjęcie NASA: Kosmiczny Anioł

sobota, 23 lutego 2013

Rysuję życie blaskiem cienia spod rzęs...



rysunek

napisałam siebie czerwonym
blaskiem artystycznej pozy
pomalowałam życiem
zmęczone sobą oczy

cień mi gdzieś wypadł
poza margines błędu
po to aby iść za mną
do pierwszego zakrętu

przyćmiłam gesty skrzywieniem
uśmiechu odciśniętego w sercu
pieczątkami wspomnień

a kontury ust

poplamiłam kleksami nadziei

złudą silnej wiary
w miłość

 ponad miarę

/B-c, marzec 2012, p.n.k., JoAnna Idzikowska-Kęsik/

 



Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 




toast za codzienność


ogrzewam się blaskiem
diamentowego śniegu
białych poematów

wtulam nieśmiało
w myśli iskrzące
natchnieniem

lawina słów spada
w moje serce
pulsujące niemrawo
delikatnym dotykiem
poezji niecodziennej

patrzę na wszystko
zachwycona
intymnością wydarzeń
rytmicznie wpisujących się
w doświadczanie

nie wiem czy wiesz że

życie

jest najpiękniejszym
z pisanych sercem

nieraz słodkich
a czasem cierpkich
wytrawnych aromatem
chwili

wierszy

/B-c, 21 II 2013, p.n.k., JoAnna Idzikowska-Kęsik/






Dzisiaj słucham od bladego świtu, czyli od ok. dziewiątej rano, dwóch piosenek ze świetnymi tekstami, artystów, których lubię i cenię od lat: Eli Adamiak, kobiety o aksamitnym głosie w duecie z Adamem Nowakiem i mojego rówieśnika, Roberta Kasprzyckiego... Taki dzień, takie nastroje i taka kosmiczna tęsknota za pięknem...






Moja ulubiona myśl na dzisiejszy, zaśnieżony dzień:

 Jeden z moich profesorów powiedział mi kiedyś: Cokolwiek napiszesz - jedni powiedzą, że to, co napisałeś, jest dobre, inni, że takie sobie, jeszcze inni, że do niczego - i wszystkie oceny będą słuszne.
 
Jan Twardowski


 ***
 obrazki z netu

PS W "Charakterach" przeczytałam, że dzisiaj jest Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją, a ja tu takie jakieś depresyjne teksty zapodaję. ;-) 

niedziela, 17 lutego 2013

Chyba mam bardzo mroczną duszę, bo jakoś nie umiem... pisać wesoło i optymistycznie. Ale spróbowałam!



picture: Raining Color by Paranoid Duckkie, deviantART

infiltracja

przefiltrowałam emocje
przez gazę uspokojenia

popłynęły donikąd
w szum wiatru
bez znaczenia

przeszły obok zmęczenia
ominęły zwątpienie
weszły w blady cień lśnienia
uszły w niebyt istnienia

rozmyły się
westchnieniem
przeciekły gdzieś między
drżeniem

porozrzucałam słabości
niedbale chaotycznie

puściły do mnie oczko
wesoło i lirycznie

a ja spokojna radością
zapominania pomyłek

przestałam czuć się jak mały
bezużyteczny
pyłek

poczułam się jak wody
kropelka życiodajna
jak deszcz chłodzący pustynię

dziś wiem już

jestem fajna


/Bolesławiec, 17 II 2013, p.n.k., JoAnna Idzikowska-Kęsik/



Dzisiaj światowy dzień kota, więc moje "bandziorki" nie chciały mi pozować, ale i tak je uwielbiam. ;-))

sobota, 16 lutego 2013

W szumie galaktyk wypatruję uśmiechu aniołów...





zakręcona

na antypodach zmęczenia
anioł mi plecie warkocze
żebym powoli dotarła
do sedna własnych przemyśleń

włosy mych marzeń się kręcą
a prostownica nie działa

kiepski fryzjer ten anioł
ale zabawnie uroczy

z punktu w punkt mnie przenosi
w bezkresy odległych galaktyk

tam
moje włosy są proste

uroczą harmonią
chaosu


/Bolesławiec, 16 II 2013, p.n.k., JoAnna Idzikowska-Kęsik/

Pic from net.




 

czwartek, 14 lutego 2013

Czasem życie boli, ale i tak warto...




 ❤ 

wierszyk przejaśniony


motto: Jest taka cierpienia granica,
za którą się uśmiech pogodny zaczyna.

/Czesław Miłosz/


w epicentrum bólu
istnieje rysa
i ciepła przedświt

płynie w nim rzeka
płonącej jasności

czakra miłości
wwierca się cichcem
w bolącą ranę

otula ją łuną
boskiej energii

światło uzdrawia

naprawdę

wierzę w moc błysku
i w chwałę blasku
przejaskrawioną
dobra promieniem

wiem

przyszłam stamtąd
i znów tam wrócę
wplątana szeptem
w swój jasny uśmiech

/B-c, 14 II 2013, p.n.k., JoAnna Idzikowska-Kęsik/

 

pic:iconmayshing:

Angel shinesby =mayshing


Do posłuchania, mój ulubiony Bryanek w wersji francuskiej (już znam na pamięć):

piątek, 8 lutego 2013

Niedyskretny urok wampira...

Jak byłam małą i śmieszną dziewczynką, obejrzałam pod nieobecność rodziców teatr telewizji pt. Carmilla (reż Janusz Kondratiuk, Polska, 1980). Tytułową rolę grała w nim Izabela Trojanowska (ur.1955).


Spektakl, oparty na opowiadaniu Josepha Sheridana Le Fanu, dziewiętnastowiecznego pisarza, który miewał omamy, zrobił na mnie ogromne wrażenie. Takie wrażenie, że spałam pół roku przy włączonym świetle, a rodzice zastanawiali się nad wizytą u psychologa. Potem odwiedziła nas znajoma psycholog mojej mamy, która wyciągnęła ode mnie tajemnicę moich złych snów i obaw przed ciemnością, rysowałyśmy wesołe obrazki i powoli światło w moim pokoju gasło... (zresztą w tamtych czasach światło gasło bardzo często). Ale co się strachu najadłam, że Carmilla odwiedzi mój pokój, to moje!
Gdy obejrzałam ten spektakl po latach, wydał mi się śmieszny, ale wówczas naprawdę zrobił na mnie piorunujące wrażenie!
Piękna twarz Izabeli Trojanowskiej już zawsze kojarzyła mi się ze złą wampirzycą o lesbijskich skłonnościach! A najśmieszniejsze jest to, że zupełnie niedawno, w luźnej rozmowie z moim kolegą, trzy lata ode mnie starszym właścicielem mojej ulubionej księgarni, dowiedziałam się, że po obejrzeniu tego spektaklu, przeżywał  to samo: "Boże, jak ja się bałem tej Carmilli!"
Wyobraźnia dziecka jest dziwna, prowadzi na wiele manowców.

 

Niedługo potem, na wakacjach u mojej ulubionej cioci, Gabrieli, która pozwalała mi na wszystko, łącznie z oglądaniem filmów w środku nocy, miałam okazję zobaczyć film, który zrobił ze mnie dozgonną wielbicielkę dwóch kobiet i mrocznych historii rodem z piekła! Co prawda znowu z miesiąc musiałam spać przy włączonym świetle, ale wampiry... mnie oczarowały swoim pięknem!
Pierwsza z kobiet, o których mowa, to włoska modelka i aktorka, Ornella Muti (ur.1955), druga, to kobieta, którą uważam za jedną z najwybitniejszych aktorek w historii kina, muza Ingmara Bergmana, Liv Ullmann (ur.1938). Film (Francja, Hiszpania, Włochy, 1975)  zrealizował syn wielkiego, legendarnego reżysera, Luisa Bunuela, Juan Luis Buñuel.
Jest to opowieść o średniowiecznym szlachcicu, który w wypadku traci ukochaną żonę, Leonor i, żeby ją wskrzesić, zaprzedaje duszę diabłu. Leonor wraca, jednak nie jako piękna, wrażliwa kobieta, ale jako krwiożerczy wampir.
Liv Ullmann w roli tytułowej wypadła wspaniale, zagrała cudownie.Ornella Muti, wtedy młodziutka i śliczna, również dobrze zagrała w tym średnim, ale fascynującym filmie! Scena, gdy Leonor, w podartej sukni, w jakiejś jaskini, drży z zimna, na zawsze pozostała w mej pamięci. 

Niedawno mój kolega, nagrał mi na płytkę włoską wersję tego filmu, bo tylko taką udało mu się znaleźć (nie widziałam filmu odkąd go pierwszy raz zobaczyłam). Nie znam włoskiego, ale Liv Ullmann kocham nadal, a Leonor to jedna z jej ciekawszych kreacji.



Klaus Kinski (ur. 1926; zm. 1991) to był wielki aktor o międzynarodowej sławie. Jego córka, Nastassja, chociaż przępiekna, nie dorównała ojcu talentem i zmysłem aktorskim.
Kinski,  zły i krwiożerczy Nosferatu  wampir z filmu Wernera Herzoga (1979), mimo wszystko wzbudził moją sympatię, a rozbudził uczucia młodziutkiej wówczas, świetnej aktorki francuskiej, Isabelle Adjani.  
Brzydki, chudy, z odstającymi uszami typek o mrocznej duszy, budzi współczucie, każe zastanowić się, czy odwieczna ludzka tęsknota za nieśmiertelnością, naprawdę ma jakikolwiek sens.
 


Jednym z najlepszych filmów o wampirach i najlepszą adaptacją mrocznej powieści Brama Stokera ( a adaptacji tej powieści było wiele), jest film pt. Dracula Francisa Forda Coppoli z 1992 roku.
Wiele zarzucano reżyserowi, gdy film wszedł na ekrany, ale po latach okazało się, iż ta wersja opowieści o wędrującym przez wieczności wampirze, szukającym utraconej miłości, osadzona w kiczowato - operowej scenerii, broni się sama. Bo wampiry takie właśnie są: troszkę ludzkie, troszkę kiczowate.
Oldman często grywa postaci naznaczone nutką szaleństwa. Jest troszkę zaszufladkowany, ale to bardzo dobry aktor z dużym doświadczeniem teatralnym. A film Coppoli jest teatralny. I jest też piękną opowieścią o miłości. Jest filmem, w którym jest to wszystko, co ludzie lubią: zawiera zarówno elementy grozy, jak i elementy romantyzmu.
Mnie strasznie podoba się scena, gdy cień Gary'ego Oldmana chce udusić Keanu Reevesa! Miodek!

 




W roku 1994 pojawiła się długo wyczekiwana adaptacja kultowej powieści Anne Rice z 1976 r. pt. Wywiad z Wampirem (Interwiew with the Wampire), w reżyserii kontrowersyjnego twórcy (jest nie tylko reżyserem, ale też aktorem i pisarzem), Neila Jordana.
Długo czekałam na ten film. I z nim wiąże się moja osobista anegdotka. Książkę udało mi się kupić w dzień, kiedy dowiedziałam się, że zostanę mamą (21 stycznia 1995), pochłonęłam ją, jak woda gąbkę. Ponieważ większość tego czasu spędziłam w szpitalach, nie mogłam pójść do kina i summa summarum, obejrzałam film na video....dzień przed urodzeniem się mojej córeczki (może dlatego moje dziecko kocha wampiry?).

Film jest dobitną opowieścią o tym, że miłość i nienawiść to w zasadzie jedno i to samo uczucie. W każdym razie: oba te uczucia są równie silne. Świetną kreację stworzył w nim Brad Pitt.
Ale nie tylko on. Neil Jordan ma "oko" do dobrych aktorów. Nie zatrudnił, co prawda, i chwała mu za to, ubiegającego się o rolę w filmie, naszego rodzimego Piotra Adamczyka, który za bardzo popisywał się ponoć na przesłuchaniu.
Neil Jordan zatrudnił, wbrew autorce, która w roli Lestata, cynicznego krwiopijcy, widziała holenderskiego aktora - Rutgera Hauera, Toma Cruisa - i to był strzał w dziesiątkę! Duet Cruise-Pitt, to jeden z ciekawszych pojedynków aktorskich w historii kina (o duetach postaram się jeszcze napisać, bo mam kilka ulubionych!).
Film Jordana był też pretekstem do narodzin nowej gwiazdy: zadebiutowała w nim i zrobiła to świetnie, trzynastoletnia wówczas  Kirsten Dunst.



Sting, gdy przeczytał powieść Anne Rice, napisał jedną z moich ulubionych piosenek, która ukazała się w roku 1985, na jego pierwszej solowej płycie.Okazuje się, że wampiry są dla wielu twórców inspiracją!



Odkąd przeczytałam Wywiad z Wampirem, zaczęłam czytać wszystkie powieści Anne Rice, które ukazywały się w naszym kraju (dwie nawet przeczytałam w oryginale), ponieważ uważam, że kobieta naprawdę nieźle pisze ( i ma obecnie dwa całe białe koty, których fotki namiętnie wkleja na fejsa). Dlatego też z utęsknieniem czekałam na kolejne adaptacje jej powieści.
W 2002 roku weszła na ekrany Królowa Potępionych, ale mnie ten film bardzo rozczarował. Jednakże nie zabrakło mu atutów w postaci dwóch bardzo dobrych, europejskich aktorów: szwedzkiej aktorki, Leny Olin
i szwajcarskiego gwiazdora Vincenta Pereza.


Talent Leny Olin, docenił nawet Roman Polański, więc cóż dopiero ja. Wampirzycą była taką samą, jak jest kobietą: piękną i zmysłową.
A Vincenta Pereza nigdy nie ocenię obiektywnie, gdyż zakochałam się jego niebieskich oczkach na zabój już długo przed tym filmem, dlatego, moim zdaniem, był to jeden z najseksowniejszych wampirów w historii kina.


Bill Nighy to świetny, brytyjski aktor i piosenkarz, który ostatnio rozczulił mnie swoją rolę w bardzo ciepłym filmie pt. Hotel Marigold. Tutaj jednak wypada mi wspomnieć, że z całej serii Underwold, to właśnie jego rola zrobiła na mnie największe wrażenie. Jest to również przykład aktora, który potrafi naprawdę dobrze, wykreować dobrą rolą i wyjść obronną ręką poza średni scenariusz .


Nie mam czasu na seriale, nie oglądam ich zbyt wielu, jednak ten, przerwany przez strajk scenarzystów, niestety, serial, musiałam obejrzeć. Kolejny wampir z ludzką twarzą, ale za to jaki przystojny! I z jaką seksowną wampirzycą u boku! Tak, serial pt. Pod osłoną nocy (2007-2008), oglądałam tylko dlatego, iż grał w nim bardzo przystojny Alex O'Loughin i niezwykle piękna Shannyn Sossamon.


Z niecierpliwością czekam na film pt. Piękne istoty ( Beautiful Creatures, USA, 2013), przede wszystkim dlatego, iż gra tam mój numer jeden wśród wielkich, współczesnych aktorów, Jeremy Irons!


Niestety, Sagę Zmierzch, na którą chodzę do kina z moją córką i nawet przeczytałam pierwszą z powieści, pozostawiam mojej córce. Wolę, jak Bella robi za Królewnę Śnieżkę.

Muszę tu jeszcze wspomnieć o jednym filmie z wampirami w tle. Otóż jeden z moich ulubionych reżyserów, Roman Polański, popełnił kiedyś komedię, w której obsadził swoją ówczesną żonę, przepiękną i nieodżałowaną aktorkę, Sharon Tate. Film pt. Nieustraszeni pogromcy wampirów to pastisz horrorów, z bardzo dobrą obsadą, bo reżyser również w nim zagrał. A ponieważ wampiry wypada traktować z przymrużeniem oka, dlatego ten film Polańskiego należy do moich ulubionych w temacie.


czwartek, 7 lutego 2013

"Jak daleko odeszłam od stołu ze zwykłą ceratą"? """



 w pogoni za niczym


    zapatrzeni

    tylko w końcówki
    własnych nosów
    nie potrafimy podać ręki
    potrzebującym

    zapracowani

    w pogoni za groszem
    tracimy z oczu
    najwspanialsze doznania
    wzruszenia i tęsknoty

    zatraceni

    w wirtualnej rzeczywistości
    nie dostrzegany
    realnego piękna
    ludzi i świata

    zagubieni

    w chaosie codzienności
    tępimy swą wrażliwość
    i wrodzone dobro

    i tylko czasem

    w snach

    biegamy jak dzieci
    po anielskich polanach

    ufając że życie
    nie przechodzi obok

/B-c, kwiecień 2011, JoAnna Idzikowska-Kęsik/

   

*** parafraza słów Jana Twardowskiego z wiersza pt. Rachunek dla dorosłego



pic:

angel dustby *ladyrapid