UWAGA POEZJA, czyli trzy przypadkowe wiersze na dziś

❤

Liryka Rudolfa Hoessa

Rudolf Hoess, 
komendant oświęcimskiego
Obozu śmierci, faszystowski rycerz 
bez skazy, w chwilach szczególnego pod-
niecenia nerwowego siadał wieczorem na 
konia i galopował wokół obozu. Zdanie 
z pamiętnika Hoessa: "uczucie nienawi- 
ści jest mi w ogóle obce".

Kiedy czuję się zmęczony pracą 

Gwiazdy obóz otoczą kolczaste 

Pochylony w skrzypiącej kulbace 

Pędzę konno chorowitym laskiem 

Czują ciepłą śledzionę na pięcie 

Czując ciosy gałęzi suchych 

Żywy człowiek z żywym zwierzęciem

W pełzających ciężko dymach trupich 

W trupi dym w ostry gąszcz w duszny piach 

Mocny Niemiec w sukno w skórę w stal okuty 

Tam nienawiść ból i strach 

Po imieniu dzwonią na mnie w druty 

Jutro znów pracowicie palił będę 

Trupie buty segregował trupie zęby 

Więc dziś niech mój ogier staje dęba 

Niech zahuśtam się jak diabeł na popręgach

Syn pastora w najgorętszych piekła kręgach 

Andrzej Bursa

❤

Twierdzenie i odpowiedź 

- Miłość do Boga jest miłością do siebie. 

Gwiazdy i morza wypełnia najmilsze ja 

słodkie jak poduszka i ssany duży palec. 

- Byłoby to niepochlebne dla adorujących 

gdyby konik polny terkocząc w gorącej trawie 

mógł wysławiać tę właściwość która nazywa się  b y ć 

w sposób ogólny, a nie odnosząc jej tylko do własnej osoby. 

Czesław Miłosz, Berkeley 1962 

❤

Kobieta w czerni stąpa po różach 


Obraca żółtą twarz wyżartą 
przez troski do dobrego 
słońca i wtedy uśmiech 
który jest już tylko zabliźnioną 
raną rozjaśnia ją. 

Dogasająca widzi na drodze 
swojego życia jedną różę 
więc i ona stąpała po różach 
pochylona nad tym 
dziwnym kwiatem ze świata 
żywych myśli o podeptanym 
szczęściu. 

Myśli o synach którzy odeszli 
od niej w szorstkich mundurach 
odeszli twardym krokiem a obce 
kobiety rzucały im pod żelazne 
stopy czerwone róże. 

I ten najmłodszy urodzony 
w czepku odszedł w stalowym 
hełmie i nie mogła go 
pogładzić po głowie 
biegła wtedy za nim porażona 
płomieniem złotych wielkich trąb. 

Teraz idzie po tej drodze 
sama i niesie mały chleb 
którego nie trzeba już dzielić. 

Obraca zgasłą twarz do słońca. 

Oto skaza światła 
padła na kamienną drogę 
na drogę z żelaznych krzyży 
na drogę z czarnych marmurów 
z których wychodzą figurki 
białych pulchnych dzieci. 

Z nieba zwiesza się słodkie 
grono martwych aniołków. 

Tadeusz Różewicz, Matka odchodzi

❤

"Miłość to zagadka dla wszystkich z wyjątkiem poetów, a nikt normalny przecież się nie połapie w tym, co tam o niej wypisują". ***

Gdybym miała wybrać tylko trzy polskie wiersze o miłości...wybrałabym ... cztery! 

 ❤

Kupiłem ci pelargonię

niosę doniczkę w różowej bibułce.

Idę ulicą

ludzie biegną ludzie jadą ludzie krzyczą

ten sprzedaje

cudowny płyn na porost włosów

szkaplerze

trujące cukierki

pornograficzne obrazki.

Obok w czerwonym kościele

grożą jeszcze śmieszni piekłem

obiecują niebo

zachwalają wiarę ojców naszych.

Sprytny z rybim okiem

i brodą jak lisia kita z miedzi

nabił sto tysięcy nędzarzy

w butelkę

ogłosił bankructwo.

Mrowisko się mrowi.

Piszą anonimy, składają fałszywe świadectwa

chorują na syfilis

piją wódkę i eter

gwałcą i zarzynają

obliczają saldo.

Obywatele miasta obłudnicy

witają kardynała

karmazynowy kardynał

nie uczynił cudu

wygwizdały go ptaki.

Poeci grają na katarynkach

prowadzą dialogi z Bogiem

fałszują monetę.

Na uniwersytecie

profesor pod parasolem

w czerwonym turbanie na głowie

wykłada metafizykę,

radzi wdychać prane.

Bzdura obłuda fałsz.

Idę ulicą

jestem ci wdzięczny za miłość

cieszę się pelargonią

w różowej doniczce.

To jest prawda:

miłość uszlachetnia

jestem lepszy

odrobinę lepszy

wierzymy w to oboje.

Tadeusz Różewicz, Miłość

 ❤

Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,
Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy,
Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu.
A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie,
Ze zmartwień różnych swoje serce leczy,
Ptak mu i drzewo mówią: przyjacielu.

Wtedy i siebie, i rzeczy chce użyć,
żeby stanęły w wypełnienia łunie.
To nic, że czasem nie wie, czemu służyć:
Nie ten najlepiej służy, kto rozumie.

Czesław Miłosz, Miłość

 

❤

Tylko rób tak żeby nie było dziecka

tylko rób tak żeby nie było dziecka

To nieistniejące niemowlę

jest oczkiem w głowie naszej miłości

kupujemy mu wyprawki w aptekach

i w sklepikach z tytoniem

tudzież pocztówkami z perspektywą na góry i jeziora

w ogóle dbamy o niego bardziej niż jakby istniało

ale mimo to

...aaa

płacze nam ciągle i histeryzuje

wtedy trzeba mu opowiedzieć historyjkę

o precyzyjnych szczypcach

których dotknięcie nic nie boli

i nie zostawia śladu

wtedy się uspokaja

nie na długo

niestety.

Andrzej Bursa, Miłość

  ❤

Jesteś za blisko

za naocznie jesteś

żebym cię mogła zobaczyć raz wtóry.

Oto liść jeden przybył

w naszym drzewie

a nie wiem — który.

Tak zacieramy się. Im bliżej siebie

jesteśmy dalsi wciąż

od zobaczenia.

Zbyt odsłonięte mamy twarze. Przecież

coś pozostało w nich

do odgadnienia.

Zatem jedź wyjedź i bądź mi z powrotem

bowiem gdzie oczy za blisko są oczom

błogosławiony rozjazd — i powroty.

A tak się właśnie do obrazu

wgląda

cofając kroki.

Urszula Kozioł,Wiersz o miłości

 ❤

 ❤


Piąty wiersz, dopisany 19 maja 2013, bo... piękny!

~ Miłość ~


Cały dzień zmieściłem w telefonie,
który się nie odezwał,
cały dzień rekonstruowałem
twoje ciało,
czyli wstępowałem do nieba.
Wreszcie znalazłem
szpilkę do włosów.
Zakwitła różą.

Jerzy Hordyński

=========

Z serdecznością, j.

A to jeden z wierszy, który mną wstrząsnął przedwcześnie, bo miałam 10 lat, gdy ukazał się w "Odrze":

*****

Domy wznosiłem w powietrzu
gotowe do podróży
umiałem przenosić miasta,
zabiłem odległości,
lepiłem z deszczu nuty,
wywoływałem ptaki.

Lądy i morza spełniały
każde moje życzenie.
Zasypywałem cmentarze,
umarłych zmieniałem w kwiaty,
najokrutniejsze słowa
skazałem na nieistnienie.

Wszystko było prawdziwe,
chociaż zupełnie różne,
lecz nikt nie szukał więcej
dawnej dosłowności.

Pewnie potrafiłbym jeszcze
dokonać większych cudów
dla ciebie -
głupia kurewko.

Jerzy Hordyński

 

*** cytat w tytule notki, Stephen King

*pics from net