Nadchodzi jesień, budzą się demony.

jesienne demony

dopadają mnie zawsze gdy wspominam twoje nagłe

 przedwczesne odejście. byłaś dla mnie niedościgłym

 wzorem. starszą piękniejszą mądrzejszą cioteczną siostrą.

 uczyłaś niełatwej sztuki makijażu i zaciągania się zefirami.

opowiadałaś bez pruderii o romansach z dupkami magistrami

bez doktoratu i tych z doktoratem również.

uwielbiałam twoje wiersze i nasze rozmowy o książkach.

pamiętasz? to z tobą zapaliłam pierwszego jointa

jeszcze zanim napchałaś mi waty do stanika i poszłyśmy

do kina na zakazany film a potem na podryw do dyscoteki.

lubiłam twoje oczy pomalowane a la Kleopatra mądre głębokie

 i takie skupione gdy ślęczałaś nad rozprawą z ekonomii.

a później coś się stało. coś zmieniło. zaczęłaś wymyślać

scenariusze własnej śmierci w wieku chrystusowym.

mówiłaś że chciałabyś pięknie wyglądać w trumnie.

tej pierwszej jesiennej nocy w ogóle nie spałam.

rozmyślałam o tym że jedyny raz w życiu pocałowałyśmy się

na pożegnanie. odpędzałam najgorsze myśli broniłam 

przed własną chorą intuicją. runęłaś w zimne objęcia Persefony.

twoja załamana matka posadziła maki w miejscu gdzie spadłaś.

podobno rak zanurzony w chemicznej kąpieli czerwienieje ze wstydu.

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 21 IX 15 - Julicie (1960 - 1993), po dwudziestu dwóch latach

* obraz nr 1: Frederick Leighton, Zwrócenie Persefony Demeter; 

** obraz nr 2: Innes Fripp, Demeter i Persefona