UWAGA POEZJA czyli trzy wiersze Agnieszki Wiktorowskiej - Chmielewskiej

 Mam dzisiaj dla Was do poczytania i refleksji wiersze pięknej i utalentowanej poetki i pisarki. Wrażliwej, delikatnej, pełnej emocji i jednocześnie dobitnie opisującej rzeczywistość. Kobiety, która o swoich jedenastu opowiadaniach wydanych pod tytułem Dzielnica (bez) cudów napisała mi: "Asiu dawkuj powoli, bo ta książka jest ciężka, jest jak mgła", chociaż dla mnie jest to książka napisana bardzo lekkim piórem, realistyczna, wciągająca, prawdziwa, momentami bolesna, życiowa i mądra. Książka, którą szczerze polecam, bo czyta się ją jednym tchem, chociaż porusza trudne tematy, podobnie jak wiersze Autorki - najbliższe mojej percepcji to te zawarte w tomie Przesłuchanie - do lektury których zapraszam bardzo serdecznie.

Agnieszka Wiktorowska-Chmielewska - poetka, pisarka, scenarzystka, absolwentka Studium Literacko-Artystycznego na Wydziale Polonistyki UJ w Krakowie.

Autorka poemiku "i tu, i tu" (2014) nagrodzonego w konkursie Miasta Krakowa na Książkowy Debiut Poetycki 2014 oraz nominowanego do nagrody Złoty Środek Poezji 2015, a także "Szczęściodołów" (2016), "Kręgu ochronnego" (2018), "Trójki" (2018), "impresji" (2019), "miniatur. portretów krakowskich" (2020), "przesłuchania" (2020) oraz zbioru opowiadań "Dzielnica (bez) cudów" (2020). Autorka scenariuszy oraz sztuk teatralnych.

W 2020 otrzymała stypendium MKiDN na napisanie powieści "Ruchome obrazy" oraz uczestniczyła w programie "Goście Radziwiłłów" w Domu Pracy Twórczej w Antoninie, pracując nad powieścią dla dzieci "Malwinka w ptasim królestwie".

Współtwórczyni i redaktorka Babińca Literackiego od początku jego działalności (1 sierpnia 2016). Laureatka wielu nagród literackich. Publikowała w kilkunastu czasopismach i antologiach poetyckich. Jej utwory tłumaczono na język angielski.

Czytajcie zatem wiersze Agnieszki!

*

To już trzeci wiersz

Dziewczyna obok kroi bagietkę,

piję wino z plastikowej butelki –

to nic, w Paryżu wszystko smakuje.

tłum nie przeszkadza,

samotność nie przeszkadza,

kolory świata nie mają znaczenia.

i cień, który obejmuje od minuty.

już wiem, już nie boję się,

czy też boję się zupełnie inaczej.

o co innego. znalazłam w sobie

przystań, poza sobą przystań.

ponoć myśli tworzą rzeczywistość,

a słowa są początkiem światów.

 

 *

 

 *

 

W oddali

Jedna myśl, jeden czas, elektryczność.

tego roku lato bogate w czereśnie

i roje. przyjaciele wskazujący kierunek

oraz metę. pod filarami rzymskiej świątyni

de la Madeleine patrzę na złoty szpic

obelisku przywiezionego z Karnaku.

żadne błyskotki, żadne kosztowności

paryskie nie dają tyle, co obietnica

spotkania, niespodzianki odkryte

w zapomnianych zaułkach

życia na własnych zasadach.

 

*

 

*

Ile Saint-Louis

Siedzę na wyspie zakochanych.

rejsy po Sekwanie krążą w te i wewte,

w pięciu językach prezentują Paryż.

na moście skrzypek za co łaska

żar wznieca w bezimiennym tłumie.

mogłabym tu zostać dłużej,

może na rok, może na zawsze.

nauczyć się kilku słów więcej

niż: bonjour, merci, oui monsieur.

podglądałabym malarzy na Montmartre,

pisała wiersze bądź wyuzdaną prozę.

mogę tu zostać. mogę, teraz już wiem,

jestem w stanie znieść każde świństwo

czy przemoc w białych rękawiczkach.

lecz nie potrzebuję tego. już nie.

kosaciec żółty pod słońce wygląda

jak majowy gobelin.

 

*

Wszystkie zaprezentowane dzisiaj wiersze pochodzą z tomiku Impresje.

 

Bonus: Jan Nowicki czyta wiersz Agnieszki: KLIK 

 

 

 

 Bardzo dziękuję Autorce za zgodę na publikację jej utworów na moim blogu. Zdjęcie Autorki jest jej własnością i nie wolno go kopiować.