"Pokaż mi swój wierszyk, a powiem ci czemu nie powstał ani wcześniej, ani później." ***

pani od stu pociech


 przecież była taka zwyczajna przeciętna.
ani ładna ni brzydka z ustami jak linijki w notesie.
z imieniem łatwym do przekręcenia pomylenia.
dziwnym. nieładnym. w ubraniach bez szlachetnej metki.

ponoć studia przerwała. nie uzyskała ważnego papierka
potwierdzającego erudycję wiedzę i rzemiosło.
i żyła na kocią łapę z właścicielem kota.
osobno i razem na wszelki wypadek.

a jednak. myślicielem była lepszym niż
przyśnić by się mogło największym filozofom.
z taktem i czułą ironią opisywała świat.
z wiedzą przewyższającą niejeden doktorat.

od lat wchłaniam jej słowa jak ciastka z kokosu.
 nie mam żalu do losu że nie umiem tak pisać. 
to byłoby faux pas. bo geniusz potrafiący rozmawiać
 z kamieniem trafia się raz na wiele lat.
 i przepływa przez Styks z podniesioną głową 
dla osiągnięcia

 szerszej perspektywy.


JoAnna Idzikowska - Kęsik, 26 IV 15

*** Wisława Szymborska, Archeologia, fr.
* obrazki z netu