"Sięgaj, gdzie wzrok nie sięga". ***

zapatrzenie

nie patrzyć w słońce, to odmawiać sobie istoty światła.
barwy pochodzą ze źródła jasności i dobrych czasów,

 kiedy słońce było jedynym słusznym i sensownym bogiem.

w blasku wracają myśli wezbrane czułością, podziwem.

 szczerym, pierwotnym zachwytem nad światem.

życie się zmienia, podąża za światłem: biegnie ku ciepłu,
jasności i jaskrawości barw. karmi nas dobrem zwyczajnym

 i cennym. tak intensywnym, że nawet tęcza nie jest banalna.

ma swoje miejsce na ziemi i w niebie. i jeszcze w duszach,

które pragną wzrastać, uczyć się ciszy, daru współistnienia.

łzy, które płyną, gdy patrzymy w słońce, są nurtem życia,

strumieniem miłości. zmianą, istotą najważniejszych uczuć,

przeczuć, że warto, że trzeba trwać w świetle, po to by przeżyć

 najwspanialsze chwile. żeby odczuwać wielką moc istnienia.

a potem zapaść się niżej niż nisko, w ziemię, jak w matki
łono najcieplejsze. oddać się słowu i powoli niknąć po to,

by gwiazdą okazać się bliską dla kogoś,

 komu za nas serce pęknie.

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 3 VI 19

***cytat w tytule postu, Adam Mickiewicz

*zdjęcia z netu, nie znam autorów