"Pamiętam każdą wspólnie spędzoną chwilę. A w każdej było coś wspaniałego. Nie potrafię wybrać żadnej z nich i powiedzieć: ta znaczyła więcej niż pozostałe".***

  

WIERSZ:

czy wiesz

że istnieją godziny
znaczące więcej niż życie
takie o których ludzie
mówią po prostu
szczęście

chwile przemykające
drastycznie jak okamgnienie
te co zostają w sercu
na teraz i na potem

czy wiesz że są pocałunki
zostawiające ślady
jak zanurzone w tuszu
trudnym do usunięcia
pieczątki na pamięci

wiesz że istnieje miłość
niespodziewana szczera
taka która na zawsze
odwraca bieg wydarzeń

nie wiem czy wiesz
jak boli tęsknota
za zapachem

ulotność dotykalna
i żal niewysłowiony
że to co nas spotyka

przypadkiem ukradnie
czas

JoAnna Idzikowska - Kęsik, Gdańsk, 19 II 17

*

TRZY ULUBIONE PIOSENKI (kliknij w piosenkę):

SANAH - WILCZA ZAMIEĆ 

*

JAREK WASIK - NASTROJE 

*

SARSA - MOTYLE I ĆMY

*

KILKA SŁÓW...

 

 A że kicz, a że rzyg, a że komercja, a że nie nasza tradycja, a że serduszka wszędzie, a że bez sensu... A tak naprawdę, to co jest złego w okazywaniu uczuć, sympatii, przyjaźni, obdarowywaniu kwiatami, czekoladkami, biżuterią, kartkami, dobrym słowem, SMS-ami wyrażającymi radość ze znajomości, telefonami? Chyba lepsze to, niż wszechobecne, okropne słowo: masakra, nadużywane częściej, niż wulgaryzmy i na pewno lepsze niż hejt albo agresja. 

Dla mnie jest to ważny dzień w lutowej szarości lub bieli, zależy od roku, okraszony cudownym symbolem tego, czego jako ludzie potrzebujemy najbardziej! Lubię go. Pierwszą walentynkę dostałam w liceum od bardzo fajnego chłopaka, którego lubię do dziś. Wtedy jeszcze nie było to u nas popularne święto zakochanych, raczej wtajemniczonych: jak ktoś miał rodzinę na Zachodzie, wiedział o co kaman. No i Piotr wysłał mi napisany po angielsku liścik na świętego Walentego z własnoręcznie naszkicowaną różą. Było to bardzo miłe zaskoczenie. Miałam szesnaście lat i takie gesty bardzo mnie wtedy cieszyły. I cieszą do dziś. Bo są ważne, dobre, istotne. Często wzruszają i na długo zostają w naszej pamięci.

Jako dziecko przeczytałam bajkę, z której dowiedziałam się, że SERCE to najważniejsze słowo na świecie. I coś w tym jest.

Miłości w sercach, bo dzięki niej otwieramy serca i po prostu stajemy się lepsi. Kochajcie się! Cudownych, ciepłych, pełnych gorących uczuć Walentynek życzę Wam nie tylko w Walentynki, na co dzień również. Lepiej jest kochać, lubić, szanować.

TRZY WYBRANE CYTATY:

 

Łączymy ze sobą dwoje ludzi, którzy nigdy dotąd nie byli połączeni. Czasem przypomina to tę pierwszą próbę sprzężenia balonu na wodór z balonem na ogrzane powietrze: lepsza katastrofa i pożoga czy pożoga i katastrofa? Ale czasem to się sprawdza i powstaje coś nowego, i świat ulega zmianie. Potem, w którymś momencie, wcześniej lub później, z tego, czy innego powodu, jedno zostaje drugiemu odjęte. A to, co zostało odjęte, ma wyższą wartość niż suma tego, co było wcześniej. To może nie być możliwe w matematyce; ale jest możliwe w uczuciach.

 

Julian Barnes, Wymiary życia

 

*

A wie pan co jest najlepszego w złamanym sercu? Tak naprawdę można je złamać tylko raz. Reszta to ledwie zadrapania.

Carlos Ruiz Zafón, Gra anioła 

 

*

 

Przez wszystkie te tysiąclecia ludziom nie udało się rozgryźć zagadki, jaką jest miłość.

Na ile jest sprawą ciała, a na ile umysłu?

Ile w niej przypadku, a ile przeznaczenia?

Dlaczego związki doskonałe się rozpadają, a te pozornie niemożliwe trwają w najlepsze? Ludzie nie znaleźli odpowiedzi na te pytania i ja też ich nie znam.

Miłość po prostu jest, albo jej nie ma.

Stephenie Meyer, Intruz

***cytat w tytule postu, Nicolas Sparks 

**obrazy z internetu, nie znam Autorów

UWAGA POEZJA czyli trzy wiersze i obrazy Małgorzaty Bobak - Końcowej

Kolejną żyjącą, tworzącą tu i teraz poetką, którą bardzo lubię i cenię i którą chciałabym zaprezentować i przybliżyć Czytelnikom mojego bloga, jest Małgorzata Anna Bobak Końcowa.

Wiersze Małgosi znam i czytam od dawna, są bardzo kobiece i bardzo mi bliskie, są po prostu dobre, bo poetka nie przesadza z metaforami i udziwnieniami, zawsze pisze o czymś. Jej utwory to krótkie historie zamknięte w interesujące, niebanalne wersy.

Jest również utalentowana plastycznie, muzycznie i aktorsko: wspaniale maluje (uwielbiam jej mandale!), pięknie śpiewa, doskonale recytuje poezję. 

Czy jest na świecie coś wspanialszego niż piękna, zdolna kobieta - poetka?

* 

Małgorzata Anna Bobak Końcowa –

poetka, malarka, animatorka kultury,ilustratorka książek. Członkini i założycielka Polskiego Stowarzyszenia Haiku. Zrzeszona w Opolskim Oddziale Związku Literatów Polskich. Związana z Wolną Inicjatywą Artystyczną – WYTRYCH, Poetami Pszczyńskimi i Poetami po Godzinach. Zadebiutowała w 2017 na łamach 155th WHA Haiga Contest. Autorka tomików: Brzydka (2012), Żywot Pliszki (2012), Medalik bez łańcuszka (2015), Juzine (2016, MINIATURA, Kraków), Co pachnie ciszej(2018, Wrocław) i Papierowe serwetki (2019, ANAGRAM, Warszawa). Jej utwory znalazły się w wielu antologiach, m.in. Contemporary Writers of Poland 2000-2014 wydanej w Stanach Zjednoczonych, Pszczyńskiej Grupy Poetyckiej Wczoraj, dziś, jutro, w Antologii Poezji Kobiecej Czas Kobiety, Antologii Międzynarodowej Grupy Artystycznej „Kwadrat” Metafora współczesności, w Antologii Poetów Polskich 2017, w Almanachu Pokonferencyjnym Kondycja Dzisiejszej Polskiej Poezji, w almanachach Polskiego Stowarzyszenia Haiku Wędrowne Ptaki, Wędrowne Ptaki II i Wędrowne Ptaki III, w Międzynarodowej Antologii Festiwalu Poezji Słowiańskiej 2019 Złączeni Słowem, w Międzynarodowej Antologii Impresje pod redakcją Alicji Kuberskiej, w IV Almanachu Kawiarenki Literackiej Modraczek Chwile uchwycone, pod redakcją Barbary Jędrzejewskiej, w almanachu AKANTU Słońce i księżyc – XIX Agon Poetycki o wieniec Akantu, Wierszem w czas pandemii Wolnej Inicjatywy Artystycznej WYTRYCH. Publikowała na łamach Śląska, w Wytrychu, Papierowym Żurawiu, Akancie, Gazecie Kulturalnej, Zawierszujmy Bielsko, Gazecie Pszczyńskiej, Migotaniach, w japońskim miesięczniku KUZU, w ARTIS - Niezależnej Inicjatywie Poetycko-satyrycznej, w Babińcu Literackim, Mega*Zine Lost & Found, w japońskim miesięczniku „KUZU”, w POST SCRIIPTUM, oraz na portalach PoeciPolscy.pl, pisarze.pl, Kuźnia literacka, Sofijon.pl. Prowadzi Salon Literacki przy Nyskim Domu Kultury.

*

Tyle o poetce, teraz czas na wiersze i piękne prace plastyczne, zapraszam!

LELIJA

 

zapewniam że ta poetka nie jest kłopotliwa

z bryłką odwagi pod językiem

nie ma wielu warstw wystarczy roztrzaskać skorupę

wyjąć nagą pestkę zagrzebać w ziemi by wyrósł las

potem oddychać tysiąc lat

żyje i chce czuć to swoje ratuje każdą podróż i pożar to co w niej się tli daje ciepło dłoniom

meandry dróg pędzą w głąb tkanek

dotleniają pulsujące pod piersią marzenia

dzisiaj na dzień dobry uratował ją koniec świata

pokazał prawdziwą twarz w kałuży

były tam prawdziwe chmury ptaki

z prawdziwymi dziobami dziobały prawdziwe ziarno

siadały na prawdziwych drzewach

zrozumiała że to jej planeta i zmoczyła buty

w kieszeni nosi zapas minut co nie kurczą się

jak drażnione gąsienice

ne spodziewa się że zabłyśnie

raczej roztopi się w deszczu

albo opadnie z resztą płatków

i liści by użyźnić ziemię

wszystkie kwestie miejsca punkty nosi na skórze

linie na czole rozbawiła tym szefa

i pół miasta na fejsie

teraz szuka okularów do czytania

na szybkach osiadł kurz z nieprzeczytanych książek

można wkraść się do niej

zaangażowaną emocjonalnie historią z lamusa

z opisami przyrody

dziwne że most Waterloo wzrusza ją tak bardzo

że gubi rękawiczki i parasolki

przenosi góry od ściany do ściany

gdy chce zmienić świat

 

*

Lucynie Brzozowskiej, Nysa 2020r.

Może tak być 

 

już od pewnego czasu nie interesuje mnie

co w polityce

i tv gdzie mecz jest sprzedany

a benefis przypomina tort

z którego wyskakuje naga hostessa

ze złotą szarfą

obchodzę coraz mniej świąt nieruchomych

a ruchome ustanawiam sama

i piję wytrawne czerwone

zachody słońca

granatowy likier

z łaskoczącymi w podniebienie gwiazdami

czasem z przyjaciółką z Warszawy

pijemy też wino

któregoś dnia opowiedziała historię o Różewiczu

był jak skowronek

jego nuta trafia

do nieprzerobionych na "ciemną masę towarową"

tacy ludzie boją się ściśniętego gardła

a dla Różewicza literatura nie była zabawą

z rzężącym jamnikiem

który chowa się pod szafę

nie zamykał i nie kneblował wierszy

takich historii nie słyszałam wiele

takich nut nie powtórzą ci co myślą

że są poetami

starają się o to usilnie

czasem wydają sobie tomik

z nośnym tytułem i okładką

moja przyjaciółka nie musi się starać

kiedy unosi kieliszek

i smakuje czarowny zachód słońca

w pokoju pachnie Toskanią

i orzeźwiającym wiatrem znad Valle de Maipo

może tak być że wino

nabiera jedwabistej tekstury rzece Maipo

której źródło znajduje się w Andach

na zboczach wulkanu Maipú

może tak być

że gleba pełna mułu i gliny

nadaje mu bardziej owocowy smak

może tak być że moja przyjaciółka

jest zdolna czuć więcej

i mówić co myśli

bo przeszła w życiu niejedną grań

i nie były one z tektury

ale milczenie o tym uznałabym za bardziej wymowne

myślę że Różewicz też by o tym milczał 

 

 *

Marcie Klubowicz, Nysa 2020r. - wiersz zdobył Pierwszą nagrodę w konkursie w Tychach, od Macieja Szczawińskiego,publikowany w Migotaniach.

NIE(WIEDZA)

 

nie obetnę warkoczy

tępymi narzędziami

nikt nie chciał mnie usunąć

nawet w sterylnych warunkach

zamarłam strachem na zaoranym polu

co się dziwisz

mam już jedenaście lat przeciekają mi oczy zamknięte od środka

zawsze właściwa

mam klucz na szyi i białe podkolanówki

śmieję się głośno by zagłuszyć

strach przed dorosłością

nie wiem

czy chciałabym śpiewać w teatrze

malować obrazy po akademii

być praczką poetką operatorem giętarki w fermie przewodów klimatyzacyjnych

nie wiem

ile połknę tabletek zaceruję skarpetek zarobię pieniędzy narobię długów

wezmę rozwodów po kolejnym rozczarowaniu

kto zdejmie ze mnie satynowe koszulki samonośne pończochy

kiedy dorosnę do stania w kolejkach stringów płacenia podatków

wiem

jestem chcianym pisklęciem

nie uciekam przed wyborem

chcę doświadczyć wszystkiego

urodziłam informatyka o dobrych oczach

za chwilę wezmę kolejny oddech

 

Nysa, 24.01.2021r.

Bardzo dziękuję Autorce za zaufanie i możliwość opublikowania wierszy i obrazów na moim blogu, a Wam, drodzy Czytelnicy, życzę udanych wrażeń artystycznych! 

*
*zdjęcia są własnością Autorki, nie wolno ich kopiować

"Nasze życia rozchodzą się". ***

odchodne

odejdź, nie zatrzymuj na siłę

kobiety, do której nic nie czujesz.

ona doskonale rozumie,

że ten związek jest jak stara

nagrobna fotografia -

wyblakły i popękany,

martwy i nikomu niepotrzebny.

ona nie widzi perspektyw.

jeszcze niedawno była demonem,

femme fatale, obiektem gorących wrażeń.

teraz przypomina durnostojkę,

kurzojada, którego nie chcesz dotknąć,

porcelanową lalkę z rozbitym sercem.

 

kiedyś może byłeś dla niej

przez chwilę dobry,

może lubiłeś i chciałeś więcej.

dzisiaj wydaje ci się obca,

odległa jak matka, która

odchodzi zawsze

w nieodpowiedniej chwili.

zostaw ją. odpuść. przemilcz.

nigdy nie patrzyłeś jej w oczy. 

to zazwyczaj oznacza nieszczerość.

idź. obdaruj kogoś innego

bukietem swoich frustracji,

a jej pozwól przetrwać w świecie,

w którym wszystkie udawane miłości

mają krótkoterminową gwarancję

przydatności do zabawy w dom.

są atrapą wyższych uczuć,

erzatzem bliskości. 

to nie boli.

to tylko wiersz o czymś,

co nie powinno się zdarzyć.

 

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 2017

***cytat w tytule postu, Lew Tołstoj, Anna Karenina

*obrazy z internetu, nie znam Autorów
 

"Dobra matka jest więcej warta niż stu nauczycieli" ***

bezpowrotność

jak chciałam wkurwić matkę do czerwoności

żegnałam się lewą ręką

sadystycznie i z premedytacją pokazywałam

mojej pobożnej mamusi

jak bardzo gardzę tymi gusłami

gdy miałam kaprys zepsuć milusią

rodzinną uroczystość jadłam mańkutem

a moja mama mówiła znajomym

że jej córka to niesforny odmieniec

i że zrobi z tym porządek

laurki na dzień matki i jej imieniny

rysowałam i wypisywałam krzywymi bukwami

odgrywałam się za to że mnie przestawiła

że nie chciała mieć dziwoląga

biła mnie po ręce i wrzeszczała

pisz prawą jedz prawą podcieraj się prawą

krój obieraj rysuj maluj sprzątaj prawą

masz być prawa i koniec

p r a - w a

rozumiesz

nienawidziłam jej wtedy

własnej pięknej matki

za to że mnie nie akceptowała

że dysponowała moim ciałem

że usłyszałam jak mówiła do koleżanki

jak bardzo jestem zdolna 

i dlatego zapisze mnie na angielski francuski

na zajęcia plastyczne taneczne

oraz do szkoły muzycznej

dzieciaki biegały po podwórzu

wspinały się na drzewa 

grały w klasy wisiały na trzepaku

ja pilnie uczyłam się słówek

godzinami ćwiczyłam frazy na pianinku

a potem żeby jej dopiec

nauczyłam się grać na gitarze

i celowo fałszowałam pieśni Cohena

czym doprowadzałam ją do łez 

uciekłam na studia niezgodne z jej planem

i wyszłam za mąż o wiele za wcześnie

żeby nie myślała że nikt mnie nie zechce

i żeby się odciąć od przenikliwości

od czytania w myślach wyprzedzania zdarzeń

i tak sobie robiłyśmy drobne przyjemności

póki nie zachorowała stała się dziecinna

zagarnięta przez alzheimera

który uskutecznił resecik jej mózgu

a ze mnie zrobił oddaną opiekunkę

czułą piastunkę bezbronności

lewą ręką rozczesującą matowe włosy

głaszczącą wychudzone policzki 

karmiącą zmiksowanym na papkę obiadem

delikatnie masującą obolałe ciało pełne odleżyn
sprytnie zapinającą pampersy

nie wiem czy teraz siedzi sobie po prawicy

tego swojego boga ojca niebieskiego

ale bezgranicznie za nią tęsknię

i oddałabym bilet na Marsa

za jeden najmniejszy znak z tamtego prawego świata

 

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 27 I 21 

***cytat w tytule postu, George Herbert

*obrazy Emile Munier, Stanisław Wyspiański