UWAGA POEZJA czyli trzy wiersze Abbry Stamtąd

  Chciałam Wam dzisiaj przedstawić trzy wiersze poety, który pragnie pozostać incognito. A ja to szanuję, więc napiszę o nim tylko tyle, że tworzy pod nieco przewrotnym pseudonimem Abbra Stamtąd i jest to twórczość niezwykła. Dowcipna, osobliwa, inteligentna, interesująca i taka tylko jego. Nieprzeciętna i niestandardowa.

A sam poeta, chociaż kreuje się na twardziela, jest bardzo przyjaznym i wrażliwym człowiekiem, od którego krytyczne lub bardzo krytyczne uwagi a propos mojej twórczości, przyjmuję z wielką pokorą i zadowoleniem, że zwrócił na moje wiersze uwagę. 

Wiecie, to jest tak, że wśród ochów i achów oraz wszelkich zachwytów tworzy się dużo grafomanii, dlatego, gdy Abbra lub inni poeci i poetki piszą mi, że "poleciałam", gdy mnie łają i sprowadzają do pionu, to jest to dla mnie zaszczyt i komplement, a jak pochwalą mój tekst, to już w ogóle jestem przeszczęśliwa.

Abbra należy do tych, którzy nie owijają w bawełnę, jak trzeba zgani, czasem pochwali albo udzieli konkretnej, przyjacielskiej rady. Bezcenne!

Szanuję szczerość bardzo, a ten poeta jest sobą także w wierszach, co jest niewątpliwie ogromnym atutem jego twórczości. Wiersze powinny być prawdziwe, powinny wychodzić prosto z trzewi. Kiedy są wykreowane, są po prostu kiepskie. To, co pisze Abbra jest oryginalne, wyjątkowe i dobre.

Dlatego też dzisiaj z dużą dozą zadowolenia, że wyraził zgodę na publikację swoich wierszy u mnie, przedstawiam Wam utwory Abbry Stamtąd z nadzieją, że znajdziecie w nich coś dla siebie, że Wam się spodobają, że Was zatrzymają, wzruszą, każą pomyśleć...

Serdecznie i z radością zapraszam do lektury!

...

- kobieta z marginesu -

tam gdzie kończy się kosmos
istnieje maleńki punkt zaczepienia
wie o tym nawet eskimos
i wie aborygen też

tam gdzie zaczyna się wszechświat
ktoś postawił fabrykę światów
zakonspirowaną w układ heksagonalny
z aneksem jadalnym

tam gdzie zaczynają się marzenia
i tam gdzie się kończą pragnienia
jest margines niekończących się obrotów ciał
( - niebieskich - powiadasz
- jak sobie pomalujemy - rozjaśniam )

na marginesie - wychwycony błąd
najważniejsze rzeczy
i najważniejsi ludzie
uwagi
oceny
daty
etc

a propos :
-czy wasza planeta wciąż się obraca?
-jaka teraz jest data z dokładnością do dziesięciu miliardów?
-czy kobieta na marginesie życia zna swoją wartość?

przekraczam linię
poza margines
do niej

___*___*___*___

- liryczne jabłko -

 

- weź jabłko do pracy -

nie opowiedziałaś smaku

czy mieszkał w nim robaczek

jakie było słodkie kwaśno-winne

zielone nadpsute malinowo-złociste

soczyste twarde z gniazdem pestek

wybrałem

pachnące

i z

ogonkiem

i z

zielonym listkiem

a

na ogryzku ślad pomadki

zostawi odcisk ust

 

jabłko

przed przeprowadzką

z edenu na planetę ziemię

z ziemi przez piekło do paradise

 

przez życie całe czekam

aby powiedzieć :

- weź jabłko -

albo

nie wychodź

donikąd

 

___*___*___*___

-wiersze-

 

galopują stadami poprzez białe strony

czasem zadumane przysiądą pod krzyżem

niedobrym na łeb ześlą zeusowe gromy

sypną w oczy nie piaskiem lecz ryżem

 

nie boją się stalinów leninów putinów

ani w białym domu przestawiania mebli

mogą zagryźć w rozpaczy wszystkich skurwysynów

z aspołecznej drabiny do najwyższych szczebli

 

po chwili zachwycają się rosą poranka

z mrówką toczą dysputę o dogmatach wiary

w Pippie znajdą dworskiego kawałek gałganka

w paparazzi ze smyczy spuszczone ogary

 

jak te białe kruki wędrują w przestrzeni

dziubią ziarenka wiedzy w człowieczym śmietniku

powracają z wygnania do swoich korzeni

aby wartość dodaną spalić na świeczniku

 

wspomnieniami powstają o trzeciej nad ranem

przez śnieżycę biegną w kolejkę za chlebem

uzbrojone w cierpliwość jak zbrodniarz z naganem

knują plan rozprawienia się z siódmym niebem

 

wiersze pieprzą się w locie jak domowe muchy

brzęcząc przy tym miłośnie w wyczulone uszy

wypływają jak ryby na wierzch w czas przyduchy

siąpią mżawko-nadzieją podczas wielkiej suszy

 

skocznie grają na nerwach mental impotentom

w ciemną otchłań wpadają nad-podświadomości

z zawietrznej torpedami przeciwko okrętom

by wyrosnąć krzakami lub drzewkiem miłości

 

patrzą czasem oczami z dziecięcej kolebki

widzą więcej i jaśniej nie znając schematu

odnajdują zgubione przez dorosłych klepki

te siódme - by nie wracać nigdy do tematu

 

wyjeżdżają w podróże nie tylko kosmiczne

za róg - do cassino - na rzuty kamienia

w pokera przegrywają strofy arytmiczne

w ruletce poszukują serca pokrzepienia

 

patrzą okiem kobiety na schlanego męża

psim węchem poszukują śladów swego pana

parafrazy zmieniają w zaciężne oręża

oranżadę potrafią przemienić w szampana

 

w przenośniach sny spędzają spod powiek jak zmora

warczą na siebie z półek w księgarskich wierzejach

cichutko w drzwi otwarte skrobie metafora

prrruutt - wypsnęła się gazowa onomatopeja

 

poprzez białe strony w szaleńczym galopie

albo w polu pod krzyżem na ubitej grudzie

kwiatami wyrastają w bluesowej synkopie

najpiękniejsze z wierszy 

 

tworzą prości ludzie

 

___*___*___*___

 

 *gify z internetu, nie znam Autorów

"Lecz właśnie dzisiaj kiedy nic już nie jest tak, z twoim przecina się mój szlak" ***

 

nie w ten czas

pora, gdy podjeżdżasz w umówione miejsce;

rozczarowanie: wita cię facet z fotografii,

który wygląda jak tatuś faceta ze zdjęcia.

błysk skrępowania, podajesz mu rękę:

znalazł cię w internecie po ponad trzydziestu latach

i zaprosił na spacer z kawą w termicznych kubkach,

bo w pandemii kawa tylko na wynos.

sekunda, gdy patrzysz mu w oczy,

widzisz jego zachwyt i zastanawiasz się,

co ci odbiło, że w licealnym pamiętniku

napisałaś jego imię krwią z przekłutego palca.

faza rozmowy o niczym,

przeplatana chwilami ciszy.

zawieszenie: co ja tu robię?

moment, gdy pyta czy się zobaczycie

prędko, jak najprędzej, najlepiej jutro,

a ty grzecznie, ale stanowczo odpowiadasz,

że nie możesz, bo masz plany, zadania, pracę.

kulminacja: chce cię objąć, uciekasz

jak najszybciej, bo pies koniecznie musi

wyjść na spacer, bo kot nie dostał wody.

bezcenne olśnienie: dociera do ciebie,

że stare miłości korodują, nawet jeśli

wydawały się droższe od złota.

 

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 13 III 21 

 *obrazki z netu

***cytat w tytule, Dawna Dziewczyno, Maciej Maleńczuk

UWAGA POEZJA, czyli trzy wiersze Henryki Wołoszyk

Witajcie!

Dzisiaj chciałabym Wam zaprezentować trzy wiersze bardzo ciekawej, dojrzałej poetki mieszkającej od dawna poza granicami Polski, w Szwecji.

Henryka Wołoszyk pochodzi z mojego ukochanego Gdańska. Z wykształcenia jest ekonomistką i pielęgniarką. Swoje wiersze publikowała w kilkunastu antologiach poetyckich w kraju, jak i za granicą, m.in. w książce "Poeci w sieci" - pierwszej antologii poezji internetowej.

Interesuje się literaturą, malarstwem, a także medycyną, matematyką, filozofią i psychologią. Należy do osób - jak mówi - naiwnych, które wierzą, że wszyscy ludzie są dobrzy. W internecie publikuje jako hewka.

Jeszcze zanim poznałam Henrykę na FB, pewna poetka z Gdyni opowiadała mi, że Henia pisze rzadko, ale jak już napisze wiersz, to naprawdę jest co czytać i teraz, gdy poznałam więcej wierszy autorki, zgadzam się w pełni z rekomendacją tej osoby, która też świetnie pisze.

 

"drzewo przypomina dżunglę

jedynie korzenie mają imiona

gałęzie ironicznie gubią zieleń

zmień mnie w zielone nie zagrywaj

oddaj" - Henryka Wołoszyk

Niewiele wiem o Heni, ale wiem jedno: jest ciepłą, mądrą osobą i cudownie motywuje i wspiera inne kobiety, a ja to we wszystkich kobietach cenię najbardziej i po prostu szanuję. To jest chyba najpiękniejsze: cudowna kobieta, znająca swoją wartość i doceniająca wartość innych kobiet.

Hewka jest też bardzo skromną osobą. Niezwykle przyjazną. Musiałam ją troszkę namawiać i chwilę poczekać, zanim przesłała mi swoje wiersze, dlatego bardzo za te teksty w tym miejscu poetce dziękuję!

Poczytajcie, bo naprawdę warto! Jest to dobra, obrazowa poezja, z dużą wrażliwością opisująca świat, w osobliwym stylu.

Serdecznie zapraszam!

*
Nie wątpię ja utykam

dzień na styku przedsionka modlitwy w jutrzence 
ręce zajęte przędzeniem pustej pajęczyny 
zaściele się śnieg Narodzenie odbiegło w czerwony wir 
postnego barszczu 
pizza za rogiem w chińskiej kruche raczki w obręczach sosu 
na kwaśno słodko 
kropka makowca jeszcze i drożdże 
rosną


wiara nadzieja miłość to takie ludzkie jak połamany opłatek
w Zmartwychwstaniach jest pojęcie odrodzenia 
rok za rokiem biegnie a ja taka mądra aż niemądra
i mało mi zielonych przedproży wiosny 
sentymentu do odległości w bez 
nasiąknięty euforią zapachów kasztanowiec w bieli 
zrodzonej bez mojego udziału
tak wszystko szybko mija że gubię się w niezliczonych znakach 
już wczoraj grożono Apokalipsą więc trzymaj mnie mocno 
za rękę

*

Perła z substancji lotnej

nie częstuj mnie kłamstwem Henry 
tylko to mogę bo zapas metafor i symboli 
jest ograniczony 

nie nadużywam mojej kobiecości 
wiesz - tragedią dla analityków jest transfer 
zaczynają od macicy wypukłą soczewką 
szukając tajemnic w obcym umyśle 

mam przecież wiele wspaniałych cech 
ostatniego pozytywnego bohatera 
namalowałam bez krocza na znak buntu 

po co odbierasz mi spowiedź 
masz swój własny worek doznań 
jak hiszpańska babka zbierasz 
przepowiednie na koniec 

nie identyfikuj się z kolekcją koni na biegunach 
pociąg elektryczny nie przejedzie gwizdka

*

 Przystanek

stare dęby są rozmowne 
zwłaszcza jesienią na krawędziach mgły 
rdzawym liściem szeleszczą jakby słyszały o czym myślę 

nie bój się starości 

to taka część którą się pokonuje 
jest kwadratem drogi 
potem już nic

nic nie boli
i wrócisz olśniona słońcem 
zostawiając za parawanem sen 
w którym odkryjesz nowe Jeruzalem 

wtoczysz się w datę krzykiem na dzień dobry lub noc 
tylko nie zapomnij patrzeć w pamięć

Bardzo dziękuję Autorce za zgodę na publikację jej utworów na moim blogu. Zdjęcie Autorki jest jej własnością i nie wolno go kopiować.

UWAGA POEZJA czyli trzy wiersze Jarosława Jabrzemskiego

 Moje drogie Panie, ulubione Czytelniczki! 

Mam dla Was niespodziankę z okazji Dnia Kobiet. 

Dzisiaj, po zaprezentowaniu na tym blogu wielu piszących, cudownych pań, zapraszam do przeczytania wierszy osobliwego, nietuzinkowego poety!

"kiedy mówię że nie ma mnie dla nikogo

jestem

sobą" - Jarosław Jabrzemski

Jarosław Jabrzemski (1955) - urodził się i mieszka w Warszawie. Jest poetą, redaktorem tomików poetyckich, selekcjonerem, jurorem w Ogólnopolskim Konkursie na Tomik Wierszy Fundacji Duży Format , w którym nagrodą jest wydanie tomu poetyckiego w dwóch kategoriach: przed i po debiucie.

  Autor czterech tomów poetyckich: Dyptych ciułaczy (Miniatura, Kraków 2013), Egzuwia Egzekwie (Fundacja Duży Format, Warszawa 2014), Mistrz wycinanki (Fundacja Duży Format, Warszawa 2017), Kiedy poecie śnią się motyle (Fundacja Duży Format, Warszawa 2019). Obecnie przygotowuje piąty tom poezji, w którym odnosi się do twórczości czy może raczej prowadzi interesującą rozmowę poetycką, dialog z jedną z moich bardzo ulubionych poetek, Beatą Kieras.

Jarosław wspomina, że pierwszy tomik wydał za namową i pod presją znajomej, więc osobiście będę tej Pani dozgonnie wdzięczna, gdyż  lubię i bardzo cenię jego wiersze i niezmiennie cieszę się, że mogę je czytać.

Urzeka mnie w tekstach poety jego wnikliwa, wręcz przeszywająca, obserwacja życia, wielka erudycja, oczytanie, mnóstwo odniesień do filozofii, literatury, sztuki, filmu, szeroko pojętej kultury. Wiersze Jarosława charakteryzuje również bezbłędna polszczyzna oraz osobliwe poczucie humoru, zabawa słowem, formą, a także wielki dystans do siebie, niewyczerpane pokłady wrażliwości, empatii i wyrozumiałości do ludzi, życia, poezji.

Myślę, że niezwykle celnie o twórczości poety napisała młoda i zdolna poetka, Katarzyna Fetlińska:

"Podziwiam Jarka za to, że pisze wiersze tak, jak powinno się je pisać".

Ja również podziwiam i zachęcam także do czytania innych wierszy poety oraz zakupu tomików Autora, które znajdziecie w Internecie. 

Utwory, zaprezentowane dzisiaj, dają jedynie przedsmak uczty poetyckiej, na którą zaprasza Czytelników Jarosław Jabrzemski.

Zapraszam, czytajcie!

drzewa nie umierają jednoznacznie

„W świetle najnowszych amerykańskich badań obumarłe drzewa pełnią kluczową rolę w przyrodzie”

Ewa Kołodziejak-Nieckuła

przy bezwietrznej pogodzie

biernie wegetują

wysychają w palących promieniach

niezgrabnie wyciągniętym gałęziom udaje się czasem wybić

niewprawne krótkowzroczne oko a wtedy

przyprawiają municypalnego derkacza o zachwyt

stają się natchnieniem poetów lingwistycznych

i innych malarzy

drzewa

odżywają nocą

w przybitym świetle pień odcina ciemność kirem

korona bardziej mroczna od najgłębszej czerni nieba

triumfuje

drzewa odchodzą nocą

silniejsze od gwiazd opierają się chmurom

wyznaczają własne horyzonty

później słabną

przez czterdzieści lat dogorywają stojąc

kolejne trzysta lat umierają leżąc

ku uciesze sikor kun wiewiórek

i tuńczyków

kiedy im bardziej po drodze do morza

niż do nieba

gdzie sięgnę

byty nas dzielą

siermiężne

gotowe zgotować udrękę

na przekór

miłości hodowanej z

trudem w człowieku

niezaszczepionym na

ułudę

gdzie spojrzę

obraca się wszystko

na gorsze

i ciąży

musimy zdążyć

razem do mety

dobiegnąć nim serca

polegną

hurtem za Kurtem

How embarrasing to be human*

Kurt Vonnegut

gdybym miał serce w obudowie

z tytanu

potężne

jak reaktor jądrowy

albo dobry człowiek

wszystko bym znosił mężnie

bez wysiłku

za czynność najbardziej intymną bym

uznał spożywanie posiłków

a jestem egzemplarzem złym

podłego gatunku

albo wydmuchałbym wszystkie

syreny z tytana albo rozpołowił

bo niedobry człowiek

rozmiłowany na dodatek w trunkach

i wierny słowom

co oczywiste

dla niczego nie ma szacunku

i dla nikogo

ratunku

wzywać nadaremno

jak w złotej klatce

kontemplować kopulację

bądź mi syreną

zjemy razem kolację

i będę śpiewać jak słowik

przemawiać jak dziad do obrazu w obrazie

coś wypływa spod powiek

zdarza się

*wstyd człowiekiem być

 

Bardzo dziękuję Autorowi za zgodę na publikację jego utworów na moim blogu. Zdjęcie Autora jest jego własnością i nie wolno go kopiować.

UWAGA POEZJA czyli trzy wiersze Doroty Nowak

Dorotę Nowak poznałam przy okazji publikowania w Babińcu Literackim jej wyróżnionego, wzruszająco dobrego wiersza, nadesłanego na Babińcowy konkurs.

 Okazała się przesympatyczną i skromną osobą, pełną pokory i ciepła. A ja zawsze cenię pokorę w poetach, bo to świetna cecha, której - niestety - brakuje wielu grafomanom.

Poprosiłam Autorkę, tradycyjnie, o trzy wiersze, gdyż uważam, że pisze bardzo dobrze, a jej poezja godna jest polecenia. Czwarty wiersz Doroty znajdziecie w poście poniżej.

Dostałam od Dorotki jej dwa tomiki i kartki z wierszami i jestem przekonana, że będę wracać do tej poezji, bo czy można pozostać obojętnym na takie wersy:

 

"zbieram kamienie z drogi na której twoje stopy

zostawiają ślad sadzę drzewa z których będziesz

zrywać jabłka przytulać się do kory do nas"

(nowina, fragment)

 

Zapraszam do lektury utworów tej pięknej, zdolnej dziewczyny.

Czytajcie! I sami oceńcie!

Dzień bez poezji jest dniem straconym!

Bo jak mawiał jeden z moich ulubieńców, Charles Bukowski:

„Każdy zdrowy człowiek może przeżyć bez jedzenia dwa dni, ale nie bez poezji”.

 

*

rozpiąć

od pierwszego spotkania gładzę twoje zgarbione plecy

na nich podnosisz prostujesz mój chwiejny dzień

można odnieść wrażenie że stopami nie dotykasz ziemi

a przecież codziennie zostawiasz ślady nasiąkam nimi

kiedyś wyjdę z ciebie odetchnę wtedy mi zmatowiejesz

zbledniesz do koloru niezapisanej kartki starego płótna

tymczasem rozpinam cię dotykam do żywego środka

a ty wzbierasz we mnie jak łączące się krople jak łzy

 *

spokój

wstaliśmy późno woda pod prysznicem była
wyjątkowo chłodna pomidory smakowały pleśnią
i niedzielnym brakiem subordynacji sroki podkradały
kocią karmę sąsiedzi prześcigali się w kształtowaniu
swoich dzieci – na ich głowy padał perłowy deszcz

nie wiem dlaczego właśnie wtedy przypomniał mi się
wieczór gdy nasze nastoletnie ciała zanurzyły się
w zimnym nurcie a ty w ciemnościach okryłeś mnie
ramieniem obiecując że zimno zahartuje nas na zawsze

*

mniej

postanawiam że z każdym dniem będzie mniej bolało

z moich obliczeń wynika że świat się nie skończy

więc rośnie pewność że można dokonać cudu

są granice które przekraczam bez wahania

na przykład linię wyznaczoną przez ciebie na plaży

którą wiatr przenosi przesuwa zasypuje rozsypuje

dzień bez ciebie zastyga jakby zawisł nad ziemią

za mało sił by prosić o więcej niż można –

postanawiam że z każdym dniem będzie mniej

 *

DOROTA NOWAK – absolwentka Politechniki Poznańskiej oraz studiów podyplomowych z zakresu: psychologii, matematyki, rachunkowości i finansów.Autorka czterech tomów poetyckich : „na dwa” (2014), „opium” (2015), „antidotum” (2017), „zarzewie” (2019). Laureatka kilkudziesięciu ogólnopolskich konkursów poetyckich. Nagrodzona za tom „na dwa” w konkursie na Książkowy Debiut Poetycki w 2014 roku w ramach Nocy Poezji w Krakowie, wersja elektroniczna książki jest dostępna na stronach Magicznego Krakowa. Nagrodzona Pierwszą Nagrodą Grand Prix w II Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim „O Złotą Pszczołę 2019” za projekt książki poetyckiej „Zarzewie”, w którym główną nagrodą był druk wspomnianego tomu.
Publikowana w kilkudziesięciu antologiach oraz w pismach literackich, między innymi: ”Twórczość”, „Topos”, „Ypsilon”, „Helikopter” „Migotania”, „Pisarze.pl”, „Gazeta Kulturalna”, „Okolica Poetów”, „Akant”, „Krajobrazy Kultury”, „Protokół Kulturalny”, „Radostowa”, „ARTIS”, „Echo Piątkowa” i inne.

Należy do Grupy Literycznej Na Krechę.

*

Bardzo dziękuję Autorce za zgodę na publikację jej utworów na moim blogu. Zdjęcie Autorki jest jej własnością i nie wolno go kopiować.