UWAGA POEZJA, czyli do czego listopad skłania poetów?

Witajcie moi Drodzy!

Dzisiaj, jak zawsze od wielu lat, o tej porze roku, porcja wierszy o naszym ulubionym miesiącu, listopadzie. Temat jest otwarty i jeśli znacie inne wiersze, możecie mi o nich napisać, chętnie przeczytam i dołączę do tego posta, w którym wszystkie obrazy są z Internetu i nie znam ich Autorów.

Pozdrawiam i życzę Wam udanego weekendu! 

 

 Zmierzch

jesiennieję
w szarość
we wszystkie odcienie cierpienia
w lepką pajęczynę bólu

listopadzieję
weltschmerzami żalu
posępną udręką zrakowaciałych światów

zapadam się
w mgliste apokalipsy struchlałego serca
w grząskie szaleństwo żałosnego lęku

uciekam
od złowieszczej gehenny egzystencji
w osowiałe mogiły
przygnębienia

9 listopada 2022 r.

 

Katarzyna Kadyjewska 

 

*

 

Robert Frost

 

Listopad 

 

Widzieliśmy liście w chwale odchodzące

Potem prawie migrujące

Opadające w dół alei jeszcze

A potem historię kończące

Pokos liści był bity i sklejany

W dziki dzień, gdy padały deszcze.

Słyszeliśmy: „Koniec” ze skandowaniem

Rok liści został zmarnowany.

Och, chlubimy się przechowywaniem

Zabezpieczaniem i konserwowaniem

Ale tylko ignorowaniem

Chwil przespanych marnowaniem

Przyjemnością płaczu marnowaniem

Odrzucaniem i ignorowaniem

Walczących narodów marnowaniem.

 

Z  angielskiego przełożył Ryszard Mierzejewski

 

 

Obudzą mnie

Obudzą mnie jarzębin

rozpacze wśród asfaltu,

listopad się pokłoni

Zastuka wiatr do drzwi...

 

i znowu jak hrabina

pijana wrócę z rautu,

i znów zobaczę siebie:

ten obraz bardzo zły.

 

W jesieni lustrze bladym,

o jedno lato starsza

z piosenką do szuflady,

z mężczyzną,

któremu nie wystarczam.

 

Agnieszka Osiecka

 

Listopad

Czeluście tych nocy - podłużne jak wnętrza trąb -
A tu się pali światełko,
A tam się maże światełko,
W czeluściach tych nocy głowa twoja blada jak lampion
Do moich ciemnozłotych rąk
Kładzie się
Miałko.

I drżymy. Dygot -
Wiatru łopot,
Łoskot kanonad,

Chlupot łopat -
Wszystko w czeluściach tej ogromnej trąby,
Którą rozdyma krzyczący listopad.

Więc tamci milczący, wiszący na moście,
I ci, co roznoszą pociski tak płasko,
I ci, zamknięci kluczami jak miasto,
I tamci, rozwarci bagnetem na oścież
Mają nas -
W szczycie widowni

Dwie świece,
Dwie kukły wbite na jeden patyk,
Parę kochanków, co korzysta śpiesznie
Z przyćmionych świateł.

 

Stanisław Grochowiak 

 

 

Wiersz

Chciałem opisać

opadanie liści

w parku południowym

 

pięć białych łabędzi

stojących na zamglonym lustrze

wody

 

chciałem namalować

oksydowane szronem

czarne chryzantemy

 

światło na wargach

przechodzącej

dziewczyny

 

myślałem o poetach

krainy środka

posiedli oni wiedzę

pisania doskonałych utworów

zgaśli

 

ale światło ich wierszy

dociera do mnie

po tysiącach lat

liść dotknął ziemi

 

zrozumiałem

płaczące obrazy

milczenie muzyki

tajemnicę okaleczonej poezji

 

po powrocie do domu

moja ręka zaczęła pisać

wiersz

głuchoniemy

chciał zaistnieć

ujrzeć światło

ale ja nie chcę go pisać

słyszę jak powoli

przestaje oddychać

 

listopad 1982

 

Tadeusz Różewicz 

 

Listopad

Wyszedł sobie do ogrodu
stary, siwy pan Listopad.
Grube palto wdział od chłodu
i kalosze ma na stopach.
Deszcz zacina, wiatr dokucza,
pustka, smutek dziś w ogrodzie.
Pan Listopad cicho mruczy
"Nic nie szkodzi, nic nie szkodzi".
Po listowiu kroczy sypkim
na ławeczce sobie siada:
"Chłód i zimno, mam dziś chrypkę...

Trudna rada! Trudna rada!" 

 

  Wanda Grodzieńska

 

Listopad i listonosz

Jest listopad czarny, trochę złoty,

mokre lustro trzyma w ręku ziemia.

W oknie domu płacze żal tęsknoty:

Nie ma listów! Listonosza nie ma!

Już nie przyjdzie ni we dnie, nie w nocy,

złote płatki zawiały mu oczy,

wiatr mu torbę otworzył przemocą,

list za listem po drodze się toczy!

Listonosza zasypały liście,

serc i trąbek złocista ulewa!

Ach i przepadł w zamęcie i świście

list, liść biały z kochanego drzewa!

 

 Maria Pawlikowska-Jasnorzewska 

 

 XxX

listopadowy koniec świata
nie boli tak bardzo jak kiedyś
wrzody popękały gorycz wypłynęła
połamały się czarne
paluchy rachitycznych
gałęzi

listopad wraz z jesienną
zadumą spadł z piedestału
depresantów wymagających
końskich dawek prozacu

wieczorne zgryzoty
odchodzą do lamusa
plajtują bary
Pod Zdechłym Azorkiem

szyby plastikowe i deszcz
nie ma o co dzwonić
a w wirtualu zielono
i jasno za jedno
kliknięcie

nie trzeba wiedzieć
jak pachnie ziemia
listopady niebyłych chwil
zwiewają na strony
z egzotycznymi ofertami
last minute

i tylko wiatr
standardowo
ucisza łkające serca
niekochanych kobiet

 7 XI 15

 JoAnna Idzikowska - Kęsik