"Fale paradoksu rozlewały się po morzu przyczynowości". ***

9 października 2025

 

w dzień sto czwartych urodzin ukochanego poety*

dostałam skierowanie na dwukrotnie powtórzony test

i paradoksalnie okazało się że dopadł mnie wirus

na którego nie załapałam się podczas trwającej

ponad trzy lata światowej zarazy

 

nie wiem jak skwitowałby tę sytuację Mistrz pióra

i nieco czarnego humoru  ja rozśmieszyłam

personel medyczny i panią lekarkę twierdząc

że złego też trafia ale po czasie

w czasie dla niego najmniej odpowiednim

 

siedzę przy stosie leków i chusteczek w stokrotki

 mimo iż farmakologia robi mi z mózgu sieczkę

 zakładam że dobre wiersze są o życiu

o tym że cieknie mi z nosa i nie mam siły mówić

ale napisać mogę cokolwiek nie tylko dlatego

że klawiatura przyjmie wszystko co wystukam

ale też dlatego że poezja to dreszcz

i że znowu nie przyznali dziś Nobla poetce 

 

dygotanie katar gorączka to doprawdy imponujący 

stan ciała i umysłu mogę bredzić co chcę

nawet w dzień sto czwartych urodzin

niedościgłego poetyckiego wzorca

kilkukrotnego kandydata do Nobla 

 

i nic złego z tego nie wyniknie choć chciałabym się

zwitkaczyć jak ta od okularników białej bluzki

 i ludzkiego gadania poetycka Mistrzyni**

ewentualnie zaśpiewać Imagine*** 

 

gadam - więc jeszcze trwam

śpiewam - to podobno może każdy

jednak lepiej się nie wychylać 

gdy ma się chrypę nie tak seksowną

jak Bryan Adams 

 

*Mistrz Tadeusz Różewicz ur. 9 X 1921

**Mistrzyni Agnieszka Osiecka ur. 9 X 1936 

***John Lennon ur. 9 X 1940 

 

JoAnna Idzikowska - Kęsik 

B-c, 9 X 25 

 

No i takie paradoksy zdarzają się w moim życiu często, w ogóle życie to parada paradoksów. 

 

Miał być post o moim ukochanym poecie, Tadeuszu Różewiczu i ulubionej poetessie Agnieszce Osieckiej, czy też niezapomnianym liderze The Beatles... 

 

Miał to być post o twórcach, którzy dzisiaj - gdziekolwiek są, a wierzę, że gdzieś są, choćby w swojej wspaniałej twórczości - świętowaliby kolejne urodziny... 

 

A gdyby Różewicz dostał Nobla, do którego kilkukrotnie był poważnym kandydatem - nominacja zostałaby ogłoszona w jego urodziny; świetny prezent, nieprawdaż?

 

Ale zamiast o poezji dzisiejszy post jest o mnie: chorej i - serio - autentycznie zdechłej (to taka metafora, ale czuję się fatalnie od poniedziałku, dopiero dzisiaj zelżała mi gorączka). 

 

 

Oczywiście zwlekałam z lekarzem, bo dzieci, bo apel na dzień belfra, bo klasę muszę jakoś urządzić w nowej siedzibie, bo może mi jednak przejdzie...

 

Ale niestety nie przeszło. 

 

Od poniedziałku zaraz po powrocie z pracy kładłam się pod kołdrę, po ósmej się kąpałam i szłam po prostu spać, ponieważ naiwnie myślałam, że jak wyleżę, to zrobi mi się zdrowiej.

 

Nie udało się. 

 

Dzisiaj musiałam już jednak pójść do lekarza, bo nic a nic nie ustępowało, a wręcz z dnia na dzień czułam się gorzej, słabiej, bolała mnie głowa, gardło, trzęsłam się z zimna mimo 25'C w domu i ciepła w szkole. 

 

Pani (nareszcie PANI!!!) doktor po rozmowie i osłuchaniu mnie, skierowała mnie na testy.

 

Jeden test zrobiono mi 2 razy dla pewności... No i jestem "pozamiatana" do końca przyszłego tygodnia. 

 

 

Jedyna fajna rzecz to to, że pani doktor wypisując mi receptę i zwolnienie, spytała czy dobrze widzi mój PESEL, bo nie chce jej się wierzyć, że mam tyle lat. 

 

Dbajcie o siebie, bądźcie dla siebie dobrzy, nie dajcie się jesieni, złej aurze i pesymizmowi.

 

 Znowu nie obstawiłam literackiej Nagrody Nobla...

 

 

Dostał ją węgierski pisarz i scenarzysta László Krasznahorkai. 

 

Czytałam dwie jego powieści z trzech przetłumaczonych na język polski. 

 

W grudniu ma się ukazać czwarta powieść autora po polsku, którą na pewno kupię i przeczytam.

 

Fajnie, że Nobla otrzymał pisarz z Europy Środkowej, ale żal, że nie poetka, poeta lub, wiadomo, Murakami albo Irving albo Atwood czy nawet King, bo dlaczego nie, skoro jest mistrzem prozy, a ja właśnie czytam jego najnowszą powieść kryminalną.

 

Autorem cytatu w tytule postu jest jeden z moich ulubionych pisarzy Terry Pratchett - on też nie dostał Nobla. 

 

A na obrazkach DżoAna przerobiona w jakimś programie AI. 

 

Najbardziej podobają mi się te, na których mam blue eyes, a że siwych włosów wciąż jeszcze nie mam, ciekawe są te, które pokazują ten kolor na mojej głowie. 

 

Trzeba też przyznać, że te programy do przerabiania zdjęć są coraz lepsze i co jakiś czas im ulegam w ramach relaksu. 

 

Zdjęcie poniżej odzwierciedla moją postawę wobec świata: jak Szymborską motywuje mnie "nieustanne nie wiem".

 

Nie podobam się sobie z ciemniejszymi włosami, chociaż uwielbiam brunetki - kolejny paradoks!

Obecnie mam półdługie, pocieniowane włosy miodowy blond z jasnymi pasemkami, a porwane jeansy, obok wyszywanych w różne kwiaty, to wciąż moja słabość.

 

UWAGA KSIĄŻKA, czyli uśmiech podszyty głębokim smutkiem

 Witajcie!

Dzisiaj opowiem Wam o książce, która już stała się bestsellerem w Polsce i na świecie i która w pełni na ten status zasługuje. 

Ta na wskroś współczesna powieść napisana lekkim językiem, dość ascetycznym stylem z nutkami sarkazmu, niezwykle wręcz współgra - moim zdaniem oczywiście - ze starym wierszem naszej wspaniałej, wnikliwie obserwującej życie Noblistki, Wisławy Szymborskiej, któremu autorka nadała tytuł "Do zakochanej nieszczęśliwie" (wiersz ukazał się po praz pierwszy w 1952 roku), a który ja odczytuję w ten sposób, że niekoniecznie jest on o zakochaniu stricte w jakiejś osobie, chociaż tak też można go zinterpretować, jednak - być może - bardziej chodzi o zakochanie się w życiu...

Tego zakochania, w zarówno w życiu, jak i w ludziach, brakuje Marisie, bohaterce "Ogrodu rozpaczy ziemskich", wielbicielce sztuki przez duże "S", dla której wizyty w Muzeum Prado, w którym podziwia m.in. znany tryptyk Hieronima Boscha, stanowią medytacyjną, trochę uduchowioną odskocznię od szarej rzeczywistości.

Paradoksalnie ta rzeczywistość dla wielu byłaby szczytem marzeń: dobra praca na kierowniczym szczeblu w renomowanej agencji reklamowej w przepięknej stolicy Hiszpanii, wygodne mieszkanko w dobrej, bezpiecznej dzielnicy, drogie wakacje na egzotycznych wyspach, codzienne, drobne zakupy za ponad 100 euro, pyszne, świeże jedzenie w drogich restauracjach, przystojny sąsiad co jakiś czas wpadający na niezobowiązujący seks, wyjazdy integracyjne z pracy, markowe ciuchy, uroda, przebojowość, wiedza, kreatywność.
A jednak pojawiają się coraz częściej, coraz głębsze rysy na tym - zdawałoby się - idealnie ułożonym jak kolorowe puzzle życiu i coraz mocniej Marisie - dziewczynie z prowincji - doskwierają, są jak wrzód, który wciąż ropieje i nie chce pęknąć, żeby się zagoić. I właśnie ona, dziewczyna sukcesu, mająca w sobie coraz więcej wątpliwości, właśnie mogłaby zacytować stary wiersz Szymborskiej w odniesieniu nie tylko do ludzi, którzy ją otaczają, ale też do siebie samej:

"Znam ludzi, którym w sercach zgasło,
lecz mówią: ciepło nam i jasno,
i bardzo kłamią, gdy się śmieją.
Wiem jak ułożyć rysy twarzy
by smutku nikt nie zauważył".

Bo Marisa coraz bardziej, coraz wyraźniej dostrzega teatralną sztuczność świata, w którym funkcjonuje na oparach, widzi smutek w sobie i aktorach grających zadowolenie, dotkliwie zauważa swój własny żal, kamuflowany sztucznym uśmiechem, balsamowany oglądaniem filmików na YT i podrasowany tabletkami na uspokojenie lub czasem narkotykami. Coraz częściej płacze bez wyraźnego powodu i ostrzej widzi swoją tęsknotę za pięknem, prawdą, przyjaźnią, miłością i bliskością.

I chociaż autorce bliżej do mojej córki urodzonej w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych, to ja, dwadzieścia lat starsza od autorki czytelniczka, bardzo się w tej powieści odnalazłam, mocno i głęboko w nią w weszłam, wsiąknęłam w jej świat, czułam, że jest o mnie. Zrozumiałam już dawno temu i wciąż tak mam, że wolałabym poświęcić więcej czasu na obcowanie ze sztuką, czytanie, pisanie wierszy, niż uczestniczenie w amatorskim życiowym teatrzyku, zwłaszcza tym odgrywanym w pracy, wśród ludzi, na których w jakiś sposób jesteśmy skazani, a gdyby to od nas zależało, nie chcielibyśmy ich nawet znać. Owszem, nie pracuję w korpo, ale pracuję z ludźmi (od wielu lat na półtora etatu, czasem więcej), wciąż się dokształcam i w zasadzie nic z tego nie wynika, bo niekiedy czuję się wypalona, wyeksploatowana, wyzuta z energii, pozbawiona sił życiowych; coraz częściej też dociera do mnie, że tak naprawdę nic po mnie nie zostanie, że wszystkie moje wysiłki pójdą na marne, a moje liczne świadectwa i dyplomy wyższych uczelni, wylądują w śmieciach do recyklingu.

Dwie ostatnie części książki dla mnie były i śmieszne i straszne zarazem, ostatni rozdział to tragifarsa, życiowa, słodko - gorzka, bardzo realna wbrew pozorom. Zdziwiło mnie, że tak wielu ludzi na całym świecie, w tym ja, marzą niekiedy o strasznych rzeczach tylko po to, aby zwolnić, przystopować, odpocząć, odciąć się od świata i być we własnej bańce informacyjnej, we własnym wszechświecie czy - jak wolicie - świecie równoległym, w każdym razie w czymś, w czym czujemy się bezpieczni, nie musimy grać, udawać, uśmiechać się jak pogrążony w depresji, nieodżałowany aktor - komik Robin Williams.

 Tytuł oryginalny to "El desconento" (2023), co znaczy "niezadowolenie", jednak uważam, że polski tytuł jest naprawdę świetny, ale też dzięki oryginalnemu tytułowi zrozumiałam, czemu w powieści nie ma aż tak wielu odniesień do dzieła Boscha, na które bardzo liczyłam; tekst przełożyła na język polski z hiszpańskiego Ewa Ratajczak, Wydawnictwo Znak 2025. Książka jest debiutem literackim znanej w Hiszpanii dziennikarki, urodzonej w 1989 roku Beatriz Serrano, która karierę zaczynała w Vanity Fair, Vouge, GQ, El Paris i jest także współautorką znanego podcastu. Debiutancka powieść została przetłumaczona na kilkanaście języków, sprzedano także prawa do jej ekranizacji, której jestem bardzo ciekawa.

 Moja ocena książki: 7/10. Ta ocena jest spowodowana błędem, naprawdę dużym faux pas. Nie wiem, czy jest to błąd autorki, w co szczerze bardzo wątpię, czy tłumaczki, ale jest w książce, na stronie 46 taki akapit: "Płótno przedstawia to, do czego ludzie się nie przyznają, choć o tym myślą, robią lub oglądają: wszędzie nadzy mężczyźni i kobiety różnych ras, złączeni narządami płciowymi".  Chodzi oczywiście o Ogród rozkoszy ziemskich i byłoby lepiej, gdyby przetłumaczono: obraz, dzieło - ponieważ ten obraz z płótnem nie ma nic wspólnego, jest typowym dla późnego średniowiecza, obrazem olejnym na dębowej desce i dobrze, gdyż m.in. dzięki temu, że namalowany został na drewnie, możemy go podziwiać i zachwycać się jego oryginalnością i wielowymiarowością ponad 500 lat później.

Wybrane cytaty z powieści: 

* 

 To perfumowana dżungla, pawiany w garniturach, orangutany na szpilkach. Gdyby wszyscy sobie uświadomili, jak niewiele się liczą i z jaką łatwością można ich wymienić na kogoś innego z podobnym doświadczeniem, być może byliby dla siebie milsi.

*

 Myślę o wszystkich momentach, w których czujemy się samotni, dopóki nie pojawi się - kiedy najmniej się tego spodziewamy - ktoś, kto sprawi, że poczujemy się częścią czegoś większego. Jakbyśmy w końcu dotarli do Itaki.

*

 W sumie w życiu potrzebujemy niewielu rzeczy: kogoś, kto nas kocha, łóżka z wygodnymi poduszkami, kilku puszek dobrze schłodzonego piwa i pomidorów, które mają jakiś smak. 

*

 Substytutem terapii był teraz Bosch. Przestrzeń, w której wystawione są jego dzieła, stanowi kwintesencję dramatyzmu: przechodząc w głąb muzeum, wkracza się w świat półmroku i przechadza po oszczędnie oświetlonych salach, aż dociera się do najwspanialszego dzieła. Klejnot w koronie, tryptyk zatytułowany Ogród rozkoszy ziemskich, to trzy panele na ponad dwa metry, które zapraszają, by się zatracić w podziwianiu szczegółów, aż odkryje się coś, czego nigdy wcześniej się nie dostrzegło.

*

 Moja teoria jest taka, że to dzieło Boscha, człowieka pobożnego i żyjącego zgodnie z naukami swojego Kościoła, było jak masturbacja na oczach całej ludzkości. Ogród rozkoszy ziemskich to taki Pornhub z tysiąc pięćsetnego roku. 

* 

 

Mimo wszystko, książkę Serrano polecam bardzo i z czystym sumieniem czytelnikom w każdym wieku. Jest to świetna, krótka (316 stron), kompletna powieść dla każdego, do której uśmiechnęłam się bez smutku, ale z lekką nutką nostalgii, były też chwile, że pozwoliłam popłynąć emocjom, chociaż rzadko jestem skora do płaczu. Bardzo podobał mi się angielski, czarny humor tej opowieści. 

 

Książka niebawem, za kilka dni, pojedzie do mojej córki, jej przyjaciółek, kolegów - niech idzie w świat, bo jest tego warta. Do mnie trafiła w odpowiednim momencie, jak jakiś znak od nieba: pół tegorocznych wakacji spędziłam w Hiszpanii (dwa tygodnie na cudownej, rajskiej wręcz wyspie, Teneryfie i dwa tygodnie w Madrycie i okolicach). W Muzeum Prado byłam dwa razy, bo po pierwszym pobycie w tym osobliwym przybytku sztuki, czułam ogromny niedosyt (muzeum jest wielkie, ma cudowne, bezcenne zbiory, na które można się patrzeć godzinami), ponieważ trypyk  "Ogród rozkoszy ziemskich" Hieronima Boscha, to jedno z moich ukochanych dzieł ever, które kocham miłością prawdziwą od dzieciństwa i zawsze chciałam zobaczyć - spektakularny, wręcz metafizyczny widok, niestety, nie można było robić zdjęć.

 

 Dodam jako ciekawostkę, że do tego potrójnego olejnego obrazu na desce z bardzo wymownym i oryginalnym frontem (strona zewnętrzna obrazu, zamykane prawe i lewe skrzydła), odnosił się często, ale w innym sposób i w innym kontekście, jeden z moich ulubionych polskich pisarzy s/f, Jarosław Grzędowicz, głównie w swoim najbardziej znanym dziele "Pan Lodowego Ogrodu", które już kiedyś polecałam na tym blogu, ale ta polecajka jest wciąż aktualna.

 

Grafika zamieszczona w poście jest z Internetu, nie znam autorów, zdjęcie 46 strony powieści i notatka w książce oraz ostatnie zdjęcie są mojego autorstwa.

UWAGA CYTATY, UWAGA KSIĄŻKA, czyli ciekawa, mało znana autorka

 Witajcie! 

Dzisiaj kilka słów o niezwykle utalentowanej, interesującej i intrygującej pisarce, która jest bardzo znana i ceniona na świecie, a mało znana u nas! 

Zapraszam serdecznie do lektury!

Już ukrywałam miłość w obawie, że ją stracę

Już ukrywałam miłość w obawie, że ją stracę, i straciłam miłość, bo ją ukrywałam.

Już trzymałam kogoś za rękę pełna strachu i byłam tak przerażona, że nie czułam ręki.

Już wyrzuciłam ze swojego życia ludzi, których kochałam, i potem było mi przykro.

Już płakałam całe noce i wyczerpana zasnęłam, już poszłam spać tak szczęśliwa, że nie mogłam zmrużyć oka.

Już wierzyłam w doskonałe miłości a następnie stwierdziłam, że ich nie ma.

Już kochałam ludzi, którzy mnie rozczarowali, i zawiodłam ludzi, którzy mnie kochali.

Już spędziłam godziny przed lustrem, próbując odkryć, kim jestem, i byłam tak pewna siebie, że zapragnęłam zniknąć.

Już kłamałam, a potem było mi przykro, już mówiłam prawdę i też było mi przykro.

Już udawałam, że nie zależy mi na ludziach, których kocham, a potem cicho w kącie płakałam.

Już wierzyłam ludziom, którzy nie byli tego warci, i przestałam wierzyć tym, którzy naprawdę byli wartościowi.

Już uśmiechałam się, kiedy miałam w oczach smutne łzy, już płakałam z szalonego śmiechu.

I śmiałam się, aż nie mogłam złapać tchu.

Już z wściekłością rozbijałam talerze, szklanki i wazony.

Już czułam, że kogoś bardzo mi brakuje, ale nigdy mu tego nie powiedziałam.

Już krzyczałam, kiedy należało być cicho i milczałam, kiedy powinna była krzyczeć.

Już wiele razy nie mówiłam, co myślę, żeby zadowolić niektórych ludzi, a wiele razy mówiłam, czego nie myślałam, by ranić innych.

Już udawałam, że nie jestem tym, kim jestem, aby zadowolić innych, i udawałam, że nie jestem tym, kim jestem, aby zdenerwować innych.

Już powiedziałam wiele głupich żartów tylko dlatego, żeby moi przyjaciele byli zadowoleni.

Już wymyśliłam wiele opowieści ze szczęśliwym zakończeniem, aby dać nadzieję tym, którzy jej potrzebowali.

Już tyle marzyłam i śniłam, że pomyliłam marzenia z rzeczywistością.

Już bałam się ciemności, a teraz w ciemności odnajduję siebie, zwijam się w kłębek i po prostu jestem.

Już wiele razy upadłam na ziemię, myśląc, że się nie podniosę, a następnie wiele razy podnosiłam się myśląc, że już nigdy nie upadnę.

Już dzwoniłam do kogoś, do kogo nie chciałam dzwonić, żeby nie zadzwonić do osoby, do której naprawdę chciałam zadzwonić.

Już pobiegłam za samochodem, który zabierał kogoś bliskiego.

Już wzywałam matkę w środku nocy, przerażona jakimś koszmarem, ale ona nie przyszła i to był jeszcze gorszy koszmar.

Już myślałam że niektórzy znajomi są moimi "przyjaciółmi", a potem zdałam sobie sprawę z tego, że nimi nie są, zaś niektórzy ludzie, których nigdy nie nazywałam przyjaciółmi, zawsze byli dla mnie czymś wyjątkowym.

Nie próbujcie skrępować mnie konkretnymi zasadami, bo nie zawsze mogę ich przestrzegać.

Nie pokazuj mi, czego oczekujesz ode mnie, bo ja podążam tylko za swoim sercem.

Nie każcie mi być tym, kim nie jestem, nie zachęcajcie mnie do bycia taką, jak wszyscy, bo, szczerze mówiąc, jestem inna.

Nie mogę kochać tylko połowicznie, nie mogę żyć w kłamstwie i nie mogę latać, kiedy moje stopy są na ziemi.

Nadal jestem taka sama, ale z pewnością nie będę taka na zawsze.

Lubię truciznę o powolnym działaniu i bardziej gorzkie napoje, największe wzloty i szalone pomysły, złożone idee i najgłębsze uczucia.

Mam ogromny apetyt i najdzikszą wyobraźnię.

Możecie mnie zrzucić w dół klifu, powiem po prostu:

 - Uwielbiam latanie!

Clarice Lispector

 Przełożyła Alena Mrázová

 

*

Inne cytaty z opowiadań autorki: 

 

* 

 Ta kobieta była, zresztą, trochę cicha sama ze sobą i nie za dobrze się rozumiała sama ze sobą. 

 

*

Życie jest dramatyczne. Ale nie ma ucieczki: rodzimy się. 

*

Nieznanie siebie wymaga odwagi.

*

 Tej pani kręciło się w głowie od życia. 

*

 Z życiem tak jest: od czasu do czasu zostaje się na zero. A to wszystko chwilowo. Tymczasem się żyje. 

*

Jakże rozkosznie było zanurzać się w niezrozumieniu samej siebie. 

* 

 Człowiekowi, który trochę czyta i myśli w bezsenne noce, względnie łatwo jest powiedzieć cokolwiek, co będzie się wydawało głębokie. 

*

 Nigdy nie przyzwyczaję się do siebie. 

*

Tworzenie nie jest zrozumieniem, jest nową tajemnicą. 

*

 Nie chcę, żebyście mnie zrozumieli, w przeciwnym razie utracę swoją świętą intymność. 

*

 A ludzie tak bardzo potrzebują móc opowiedzieć historię o sobie samych. 

*

 Leżała tak w łóżku ze swoją samotnością. 

*

      Clarice Lispector (1920 - 1977, urodziła się jako Хая Пінкасівна Ліспектор, Chaja Lispektor, zmarła na raka jajnika w przeddzień swoich 57 urodzin) - była brazylijską pisarką, dziennikarką i tłumaczką żydowsko - ukraińskiego pochodzenia, urodzoną na terenie dzisiejszej Ukrainy. Pisała opowiadania, powieści i utwory dla dzieci i mimo sławy, miewała problemy z wydawcami, którzy nie rozumieli jej dzieł lub uznawali je za nieopłacalne. 
        Jako pięcioletnie dziecko przeprowadziła się z rodzicami z Podola, do brazylijskiego miasta Maceió w stanie Alagoas i bardzo szybko straciła rodziców, wychowywała ją despotyczna ciotka. Absolwentka prawa na Faculdade de Direito da Universidade Federal do Rio de Janeiro.
        Już za swoją pierwszą powieść "Perto do coração selvagem", jako dwudziestotrzylatka, dostała prestiżową nagrodę Graça Aranha. Międzynarodową sławę zyskała dzięki dziełom, które przedstawiają bardzo osobistą, niemal egzystencjalistyczną wizję ludzkiego życia i są napisane w stylu prozy charakteryzującej się prostym słownictwem i eliptyczną strukturą zdań. Jej artystyczna wizja wykracza poza czas i miejsce i jest to fenomenalne.
        Czasami pisała pod pseudonimami: Helen Palmer lub Tereza Quadros. 

    Z wielkim zainteresowaniem przeczytałam niedawno i szczerze polecam, wydaną w 1943 roku pierwszą, debiutancką powieść autorki pod polskim tytułem: W pobliżu dzikiego serca, która w Polsce ukazała się zaledwie 2 lata temu - 80 lat po premierze światowej (lepiej późno, niż wcale), dzięki ogromnym staraniom tłumacza, p. Gabriela Borowskiego. Ta powieść, podobnie jak wszystkie jej późniejsze dzieła, charakteryzowała się intensywnym skupieniem na wewnętrznych stanach emocjonalnych bohaterki, Joany. Kiedy powieść owa została opublikowana, wielu krytyków literackich i czytelników twierdziło, że jej styl pisania strumieniem świadomości jest silnie inspirowany Virginią Woolf lub Jamesem Joyce'em , ale Lispector przeczytała tych autorów dopiero po ukończeniu swojej książki. Uwielbiała wtedy Hermana Hesse'a i była pod wpływem jego dzieł, jednak stworzyła własny styl i język.

     Jeden krytyk nazwał ją piękną istotą podobną do Marleny Dietrich, piszącą jak Virginia Woolf. Polecam tę cudowną prozę, ponadczasowy tekst o dojrzewaniu, akceptacji siebie, swojego ciała, swoich myśli.

        Polecam również opowiadania autorki, była mistrzynią narracji o emocjach, o tym, co dzieje się w nas...  Jej charakterystyczne i nowatorskie prace zagłębiają się w różnorodne formy narracyjne, splatając tematy intymności i introspekcji, co przyniosło jej późniejsze międzynarodowe uznanie, a ja mam nadzieję, że znajdzie też swoje miejsce w sercach polskich wielbicieli dobrej prozy.

Wykorzystane w poście obrazy pochodzą z Internetu

UWAGA POEZJA, czyli trzy wiersze o jesieni

 Kolejna jesień

 

Znów biegnę z głową pochyloną
I kiedy tyle barw się mieni
Gdy brzozy tańczą klony płoną
Znowu mnie nie ma w tej jesieni

 

Z walizki wielkiej wyciągnąłem
Szaliczek tkany z szarej troski
Nie patrząc jak co świt minąłem
Sejm ptasi w parku Ujazdowskim

 

I ten kretyński lęk co gna mnie
Minąć mi kazał żółtą różę
Która szeptała „stań spójrz na mnie
Bo jutro już się nie powtórzę"

 

Jutro się zacznie pora mglista
Czas fatalnego kapuśniaczka
Lecz dzisiaj Kubuś Fatalista
Tak mnie poucza znad bukłaczka

 

Odpuść przyhamuj przystań łotrze
Nim smutne róże w szronie zginą
Popróbuj jabłka gdy najsłodsze
Spójrz jak się płoni
Dzikie wino

 

A ja na drobne rozmieniony

wierszykiem witam dzień w kuchence

i mijam róże brzozy klony

które się nie powtórzą więcej

 

Tak kończy się króciutki wrzesień
Szalony jak spóźniona miłość
I kończy się kolejna jesień
Ta w której znowu mnie nie było nie było

 

*

Wojciech Młynarski (1941-2017) – polski poeta, reżyser i wykonawca piosenki autorskiej, satyryk, artysta kabaretowy, autor tekstów piosenek i librett, tłumacz, znany przede wszystkim z autorskich recitali. Jeden z najwybitniejszych polskich poetów piosenki. Piosenka pt. Kolejna jesień TUTAJ.

 

Obraz:  Théodore Rousseau, Pejzaż jesienny, 1850

 

 

Przyszła jesień ojej

 

Jesień przyszła

choć wcale jej nie chciałam

jeszcze nie zapraszałam

z czerwonym winem przyszła

i została

 

Herbacianą

mi przyniosła różę

i granatową burzę

zrobiły się kałuże

duże

 

Ojej

 

Dżdżu szemranie

przyciężkich mgieł pełzanie

światła przegrupowanie

atmosferyczny front

 

Zagubiona się czuję

i znużona

troszeczkę zagrożona

oj, przydałby się Bond

 

Ojej 

 

* 

Lidia Jazgar (1965) − współzałożycielka, menedżerka i wokalistka zespołu Galicja, wokalistka i autorka tekstów piosenek. Piosenkę prezentowaną powyżej z własnym tekstem i muzyką, zaśpiewała wraz ze Zbigniewem Wodeckim i możecie jej posłuchać TUTAJ.

 

Obraz:  Vincent van Gogh, Aleja topoli jesienią, 1884

 

 wyciszenie 

wrzesień. drzemią jeszcze złe jesienne demony.
poranny chłód wypełnia przestrzenie naszych zdeptanych serc.
bociany opuszczają łąki. maki przekwitły, zstąpiły do piekieł.
granice lata bledną, zacierają się.
granice miłości wydłużają się jak cień późnym popołudniem.

tej drogi nie przejdziemy na skróty. możemy zabłądzić
w jej pokrętnych, zawiłych labiryntach, zanim dojdziemy
do celu, jakim jest bezpieczeństwo
tak trudne do osiągnięcia w jesieniach coraz krótszych relacji.

niebezpieczne związki wciąż kuszą podwyższonym poziomem endorfin.
ale czy warto wpadać w nie w chwili, gdy drzewa zrzucają
przyschnięte liście?

może lepiej pomilczeć dopóty dopóki nie zleci ostatni?
może milczeniem powiemy najwięcej zanim słowa dojrzeją;
nabiorą barw, wypełnią się słodyczą mocy, żeby od nowa
opowiedzieć historię prawdziwego uczucia.

miłość wrześniowa, jesienna, dojrzała spadnie na nas jak kropla
ożywczego deszczu. przytuli, doda siły, energii, otuchy,
nim zły komornik - listopad z trzaskiem zamknie powieki
nazbyt szczęśliwych dni.

będę do ciebie milczeć znacznie dłużej,
niż sobie życzy mały, zlękniony, jesienny

 bóg.

 

Bolesławiec,  4 IX 16

 

*

 JoAnna Idzikowska - Kęsik (1969) − zakochana w życiu i poezji wegetarianka, notoryczna agnostyczka głęboko wierząca w Boginię Matkę, autorka kilku wierszy, animatorka teatru i kultury. Na co dzień, w wirze prozy życia: pedagog do zadań specjalnych, nauczyciel przedmiotów artystycznych, redaktorka Babińca Literackiego.

 

Obraz: Claude Monet, Efekt jesieni w Argenteuil, 1873

 

     

        Mam nadzieję, że teksty przypadły Wam do gustu, a prezentowane w tym poście obrazy wzbudziły zachwyt. Poezja i sztuka zawsze działają kojąco na ciało i zmysły, niech trwają, niech nam towarzyszą tej jesieni, aby była udana i niezapomniana.

 

Obraz powyżej: Józef Chełmoński, Babie lato, 1875; obraz poniżej: Ellen Robbins, Liście jesienne, 1870.

 

 Uściski i moc jesiennych serdeczności dla Was. Trzymajcie się zdrowo, ciepło, miejcie wiosnę w sercu i najjaśniejsze słońce w sobie! Dobrej jesieni!