wtorek, 27 października 2015

...



absencja (nie)usprawiedliwiona


nie godzę się na to.

nie mam siły w tym uczestniczyć.
nie jestem butna. po prostu zbyt wiele
dostrzegam.

wszystko na pokaz. i wszystko na sprzedaż.
nowe buciki, drogie futerka lansowane mimo 
dodatniej temperatury, samochody prosto z salonu.
nowiutkie usta, rzęsy, zęby, nosy, młodsze
 i lepsze modele przy boku.

i jeszcze te teksty. do nich pasuje nadużywane
słówko: masakra. urywki rozmów i monologów
o wszystkim, z dupą maryni włącznie.

i ten okropny zapach taniego wosku, 
te wszędobylskie sztuczne kwiaty, aniołki,
jezuski, maryjki na szczytach kiczu.

gdzie w tym wszystkim miejsce
na zadumę, wspomnienia. chyba nie w wacie
cukrowej sprzedawanej przy wejściu.

tato, mamo...
przyjdę w innym terminie.
razem posłuchamy muzyki wiatru.

co ludzie powiedzą, to wyłącznie ich sprawa.
wieczność cierpliwa jest i sprawiedliwa jest.

a jesień tak spokojnie i cicho umiera w listopadzie.



JσAηηα Idzikoωska-Kęsik, 27 X 15


*obrazki z netu

16 komentarzy:

  1. Nic nie umiera, jesień tylko odchodzi i wcale nie musi być smutna, spójrz na moje fotografie, a może trochę uśmiechu pojawi się na Twojej twarzy. Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jeśli nic nie umiera, to odejście pór roku może być metaforą wędrówki dusz?

      Mnie w listopadzie jest źle co roku.
      Co roku z walczę.

      Będę, nadrobię zaległości, bo moje sprawozdanie ze stażu jest już we wrocławskim kuratorium i w końcu będę mieć troszkę więcej czasu na moje ulubione blogi. :)))

      Pozdrawiam mocno@!

      Usuń
  2. Witaj Joasiu.
    Cosik mglisto i ponuro u Ciebie.
    Są weselsze kolory.
    Pozdrawiam serdecznie.
    Michał

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Są, Michale, ale nie zawsze ma się na nie ochotę.

      Moc serdeczności!

      Usuń
  3. Mnie też drażni gwar 1 listopada, a na cmentarz chodzimy często, niekoniecznie trzeba w ten dzień.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No to mamy podobnie, Aniu.

      Często tam jestem, ale dziś nie byłam (byłam przedwczoraj i wczoraj wieczorem).

      Dziś oglądałam filmy typu "Ludzie jak my" i "Źródło"...

      Serdeczności!

      Usuń
  4. zgadzam się w zupełności... i można dopisać 'niestety'...:(

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W piątek sprzedawali pod cmentarzem "znicze" samopalące.

      Sił nie mam, aby to komentować.

      Usuń
  5. Zaduma,wspomnienia,żal...

    Dorośli odeszli zbyt wcześnie,a my nie zdążyliśmy jeszcze dorosnąć.

    Trzech chłopców i jedna dziewczyna-skrócone dzieciństwo.

    Zaduma,wspomnienia,żal...nie rozczulam się "tam"
    i nie widzę tyle co Ty.

    Jestem "tu" i "tam" dwa razy w miesiącu,co dwa tygodnie,co tydzień i
    jest we mnie tylko zaduma,wspomnienia,żal...

    Serdecznie pozdrawiam-
    miłego,spokojnego czasu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też jestem często.
      Dzieciństwo mieliśmy z Leszkiem dobre...
      Wspomnienia pięknieją z wiekiem.

      Spokojnego, Ra...

      Usuń
  6. Joanno, na cmentarzu w Twoim mieście będę 7 listopada, bo też nie lubię tego, o czym napisałaś. Może wtedy nikt nie będzie płoszył wiewiórek.
    Serdeczności.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiewiórki są w spokojne dni.
      I jeże. Tuptają sobie po alejkach.
      Widziałam niedawno czarną wiewiórkę...

      Ech, sama wiesz...
      Pozdrawiam!

      Usuń
  7. Kurcze, jeśli naprawdę ktoś sprzedaje przed cmentarzem watę cukrową, to ja wysiadam...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wata to małe miki, Karo.
      Co powiesz na "mini - pączki" i frytki, centralnie, vis a vis wejściowej bramy?

      Buziaki!

      Usuń
  8. Niestety od pewnego czasu wszystkie święta emanują coraz większą komercją. Zatracana jest ich prawdziwość, szczerość.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Masz rację.
      I ja w różne dni różnie o tym myślę.
      Czasem mówią sobie - postęp, tak ma być, a czasem trafia mnie na to wszystko, nie godzę się na to.

      Myślę też, że mamy wybór i powinniśmy żyć w zgodzie z sobą.
      Ze wszystkiego można wziąć coś dla siebie, coś, z czym w sercu się zgadzamy.

      Zmęczona jestem listopadowymi ciemnościami, stąd tak bredzę... a to dopiero początek... :(

      Usuń

Bardzo Ci dziękuję za komentarz i poświęcony mi czas. Jest mi niezmiennie miło, że udało Ci się do mnie zajrzeć, zatrzymać się chwilę nad tym, co napisałam. Serdecznie pozdrawiam, j.