UWAGA POEZJA, czyli mało znany, a bardzo ciekawy poeta

 W czerwcu minęło 10 lat od nagłej śmierci poety, którego twórczość odkryłam w dzieciństwie i którego polubiłam od pierwszej przeczytanej strony (książki kupowali rodzice i nawet nie wiedzieli, że je czytam pod ich nieobecność). Jego poezja, pisana prostym, zrozumiałym dla wszystkich językiem, porusza bardzo istotne, egzystencjalne tematy takie jak: życie, miłość, śmierć, samotność, choroba psychiczna, jest osobista, czasem konfesyjna, ale jednocześnie bardzo wartościowa. Podobnie jego proza. Naprawdę warto zapoznać się z jego twórczością, nie napisał dużo, jednak napisał treściwie.

Ten poeta to Jarosław Borszewicz, którego wiersze już prezentowałam na moim blogu. Oto jeden z najciekawszych wierszy Borszewicza, mało znany z tomu pt. Zezowaty duet z 1981 roku:

 

* * *

 

najprawdziwszy

jestem o świcie

 

wtedy

gdy kochanki odchodzą

do nieczekających w oknach mężów

zabierając ze sobą pewność

że śmierci nie ma

 

najprawdziwszy

jestem o świcie

 

wtedy

gdy zblazowany księżyc

powoli zwija interes

a w popielatej

rzadkiej trawie

kamienie modlą się o nieśmiertelność

 

najprawdziwszy

jestem o świcie

 

wtedy

gdy siedzę nad strzępami wiersza

z którym od pięciu lat

nie mogę się dogadać

 

najprawdziwszy

jestem o świcie

 

wtedy

gdy po nieprzespanej nocy

delikatnie odsłaniam okno

i z głupim zdziwieniem

mamroczę do siebie

 

- świat

jeszcze istnieje

 

*

 

 Jarosław Borszewicz (26.09.1956 - 01.06.2016) – polski poeta, pisarz, dziennikarz. W czerwcu 1980 roku rozpoczął naukę w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Ukończył również Międzynarodowe Studium Dziennikarskie w Poznaniu. Był wykładowcą i dyrektorem programowym na niepublicznych uczelniach dziennikarskich. Wydał dwa tomiki wierszy: Zezowaty duet (1981) i Zezowaty duet oraz nowe wiersze (2016), powieści: Mroki (1983, 2015) i Pomroki (2016). W czerwcu minęło 10 lat od jego śmierci, a wczoraj, gdyby żył, obchodziłby siedemdziesiąte urodziny.

 

*

***

 

nie ma śmierci

gdy chcę napisać taką książkę

dzięki której

zmartwychwstanie chociaż jeden człowiek

 

nie ma śmierci

gdy o trzeciej nad ranem

idę na pogrzeb przyjaciela

który odszedł w mgłę

bo pętla z przezroczystego sznurka

nie pozwoliła mu żyć

 

nie ma śmierci

gdy czytam taką książkę

która wystarcza

za wszystkie książki świata

 

nie ma śmierci

kiedy drugi człowiek

szepcze mi do ucha

 

-jak dobrze że jesteś...

 

 

KILKA CYTATÓW Z WIERSZY I POWIEŚCI JAROSŁAWA BORSZEWICZA 

 

*

 -Czy można zakochać się w dziewczynie, która nigdy nie napisała wiersza?!

 

*

 Samotność...
Nikogo o nią nie wiń -
ona przyszła od środka.

 

* 

Życie jest o wiele piękniejsze od kostuchy,

bo naszym życiem możemy się z kimś podzielić,

a nasza śmierć jest zawsze tylko nasza...

  

*

 Cudze życie boli inaczej niż własne.

 

*

 bolą mnie miłości
których nie przeżyłem

 

*

- Choroby przewlekłe?

- Tylko miłość:

dwa razy po półtora roku...

 

*

 

Żyje się raz,

a umiera codziennie.

Czy to sprawiedliwe?

 

*

Najdłużej pamięta się to, co się nigdy nie wydarzyło.

 

*  

Dzisiaj złapałem się na tym,

że nie wiem

czy ja dopiero wchodzę w tę miłość,

czy już z niej wracam.

 

* 

 Miałem ochotę przestać istnieć. Nie, nie popełnić samobójstwo, nie umrzeć ale przestać istnieć. Zamienić się w nic.

 

*

 Boję się pamięci o tych wszystkich ludziach, z którymi coś mnie łączyło, a z którymi rozdzieliło mnie milczenie.

 

*

 Popsuć da się wszystko, ale nie wszystko da się naprawić. Na tym polega przewaga zła nad dobrem.

 

*

 Moje serce
coraz częściej przypomina mi
zdrętwiałą rękę.

 

* 

 Z każdego miejsca - uciekałem.
Od każdego człowieka - uciekałem.
Głupie były te moje ucieczki - bezskuteczne.
Po co uciekać z jednego miejsca do innego, jeżeli potem znów się ucieka z innego do jeszcze innego? Bo po co zostawiać jednego człowieka dla drugiego, jeżeli tego drugiego zostawia się później dla trzeciego, a tego trzeciego dla...

 

*

 Przeczytałem już tyle wielkich książek,
rozmawiałem z tyloma mądrymi ludźmi,
wiem już tak dużo,
że teraz,
mogę tylko
milczeć.

 

*

 - Muszę wrócić do źródła, bo przecież nie po to kładę się spać, by sny o wolności przerywały mi rozklekotane tramwaje. Pauza. – I nie po to mam płuca, by je gwałcić fabrycznym dymem. Pauza. – Muszę wrócić do źródła, bo nie po to mam oczy, by je drażnić widnokresem z betonu. Pauza. –I nie po to mam serce, by mi pękało na środku pustej ulicy milionowego miasta. Pauza. – Aby żyć, muszę wrócić do źródła. Pauza. – Tu, gdzie teraz jestem, świat skończył się już dawno.

 

*

 Mnie tam do szczęścia niewiele potrzeba. Wystarczy, że mam co wspominać i na co czekać.

 

*

 Ale pamiętaj, że miłość to nie jest stacja, do której się przyjeżdża, ale sposób podróżowania.

 

*

 Kochaj to, co niczyje, a stanie się twoje,
kochaj to, co złamane a stanie się proste.
Kochaj to, co szkaradne a stanie się piękne,
kochaj to, co zmarznięte, a stanie się ciepłe.
Kochaj to, co umarło, a z martwych powstanie,
kochaj to, co zgubione, a znaleźne dostaniesz.
Kochaj to, co ulotne, a stanie się wieczne,
kochaj to, co zdradziło, a stanie się wierne.
Kochaj to, co przeklęte, a stanie się boskie,
kochaj to, co Cię rani, a przestanie boleć.
Kochaj to, co niesforne, a stanie się cacy,
kochaj to, co nieśmiałe, a pokaże swe kły.
Kochaj to, co jest smutne, a wnet się uśmiechnie,
kochaj to, co bezdomne, a dom zbudujecie.
Kochaj to, co nie kochasz, a czas zatrzymasz,
kochaj to, co znajome, a odmieni swą twarz.
Kochaj to, co ubogie, a zostaniesz bogaczem,
kochaj to, czego nie ma, a zobaczysz... że jest!

 

*

 Noc jest tą porą, kiedy myśli wszystkich ludzi spotykają się, więc może jesteśmy teraz razem?

 

*

 Powiedział mi kiedyś jeden psychiatra, że ze mną dlatego tak kiepsko, bo myślę sensualnie.
Nie intelektualnie. 

 

*

 -Wiesz kiedy kończy się dzieciństwo? - pyta Wiktor.
-Chyba wtedy, gdy przestaje się wierzyć w świętego Mikołaja - śmieję się.
-Nie. Dzieciństwo kończy się wtedy, gdy po raz pierwszy uświadamiasz sobie śmierć. Śmierć w ogóle i tę swoją. Po takim czymś już nigdy nie można być dzieckiem.

 

*

 Gdyby mi ktoś powiedział:
-Idź do parku
i siedź tam dwa lata,
a po dwóch latach
Ona przyjdzie na spacer z psem,
ale będziesz ją widział tylko przez minutkę...
To pobiegłbym do tego parku
i czekał dwa lata!

 

*

 Wie pan, ze wszystkich podróży to ja najbardziej lubię te długie wycieczki w siebie. Lubię te podróże, choć to nie wiadomo którędy. A i stacja docelowa nie wiadomo gdzie. Ale za to mają jeden ogromny plus; można wybierać się w nie w tramwaju, na ulicy, w pracy... Tyle nieznanych krajobrazów spotyka się po drodze, tyle nieodkrytych jeszcze miejsc.
Pauza.
-Lubię te podróże; wyruszam w nie bez biletu, a wracam z tyloma bagażami.

 

*

 - Tylko przy tobie mogę leżeć w drewnianym łóżku
i nie myśleć: jakież ono podobne do trumny.

 

 

Znacie jego twórczość? Spodobały się Wam przedstawione dzisiaj wiersze i cytaty? Pozdrawiam Was serdecznie i życzę ciepłego, jasnego, udanego nowego tygodnia!