"Maki tańczą przed oczami, aż kręci się w głowie". ***

inna wariatka, która wciąż tańczy

Maki czerwone z swojem piętnem czarnem,
Któż wam kolory dał i dziwną moc? - Henryk Zbierzchowski

mówili o niej Makowa Panienka, bo uwielbiała czerwone sukienki 

i na czerwono malowała usta. motyle często przysiadały na niej, pieściły

 dłonie aksamitem skrzydeł lub w środku zimy odwiedzały w domu.

latem nie mogła się od nich odpędzić, chodząc po łąkach porosłych makami.

mówili do niej, że to dusze zmarłych, wygnane z piekieł lub z czeluści 

czyśćca, szukają takich właśnie istot: wrażliwych, czułych, gnanych intuicją,

takich, przy których umierają koty - cicho, spokojnie, ufnie i z nadzieją

na siódme życie w pięknym kocim raju i szybki powrót na makowe pola.

sypała makiem po grobach, na których siadały piękne i barwne motyle,

słyszała szumy ze światów pomiędzy, tych, w których dusze nie wiedzą

co robić, jak się zachować i czemu tak nagle uciekło od nich coś, co było

 wszystkim, co pozwalało sterować zmysłami i chwytać chwile ulotne jak miłość.

szeptała do nich, do dusz zabłąkanych, żeby odeszły tam, gdzie widać jasność,

że gdy wyrosną przy ich grobach maki, będzie w nich tunel do miejsca spoczynku.

bo na tej ziemi wszyscy tworzą wszechświat, on zaś tożsamy jest z każdą jednostką.

makowe błonia to dary od bogów, przystanie ciszy wśród zgiełku istnienia.

wytańczyć życie śniąc makowe światy - to wcale nie jest naiwny poemat.

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 27 II 19

***cytat w tytule postu, Nikołaj Sładkow

*fotografie własne