"Prawdopodobnie byłam pomyłką". ***

urodzona w Dzień Dziecka pod znakiem Bliźniąt

nieśmiała Norma Jeane zmieniała się w słynną gwiazdę filmową

rozjaśniała włosy także łonowe aby czuć się blondynką intymnie

emanować blaskiem nie tylko na zewnątrz kusić zdobywać

olśniewać 

 

na usta nakładała kilka warstw szminki wosku różu i starannie

rysowała kontrastujący z porcelanową całością czarny pieprzyk

powłóczystym spojrzeniem spod cienia sztucznych rzęs uwodziła

kobiety i mężczyzn jednak nigdy do końca nie była zadowolona

z efektów transformacji 

 

w chwilach gdy praca prochy i romanse zaczynały ją nużyć

 siadała w swoim  sterylnie białym salonie i rozmawiała z gwiazdą

 zapisywała leworęczne strumienie uczuć odczuć i przeczuć o potrzebie

prawdziwej miłości nieobecnym ojcu chorej psychicznie matce 

o tym jak bardzo czuje się brzydka głupia smutna i nieszczęśliwa 

 

nienawidziła aktorki bo przez nią przestała być sobą wesołą

prostą zwykłą dziewczyną z sąsiedztwa bez wyrazistych brwi

w kształcie szykujących się do lotu jaskółczych skrzydeł

które pewnej chłodnej sierpniowej nocy odfrunęły na zawsze

 i zabrały ukradły wyrwały zdezorientowanej dziewczynie

słynną Marilyn Monroe tę podziwianą na całym świecie
piękność która miała chronić biedną zagubioną Normę

 
a niestety zmarnowała jej życie

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 6 X 19

***cytat w tytule postu: jedna z wielu wypowiedzi Marilyn Monroe

*na zdjęciach Marilyn Monroe z okresu, gdy zaczynała karierę modelki jako Norma Jean Mortenson

" Miłość jest zap­rzecze­niem egoiz­mu, za­bor­czości". ***

dictum acerbum

byłeś nieczuły zimny jak jesienny wiatr
bardzo odległy jak dżdżyste świty w górach
zupełnie nieznany jak obyczaje australopiteków
byłeś najdalszym zakątkiem tęsknoty
która się ledwo iskrzyła pod wpływem uderzeń
skurczów i migotań naiwnego serca 
jesień wytańczyła w moich myślach porządki
nie robię już zapasów z marzeń bo życie pogrążone
 w depresjach tlących się kolorem smutniejszym
niż ten wskazywany na mapach fizycznych
jest coraz bliższe realnej ziemi zasypanej
brązowym pyłem pozbawionym śladów nadziei
na jesienną bezcenną dozgonną miłość
w zasięgu pozostają jedynie
wycieczki nad Morze Martwe

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 5 X 19

***cytat w tytule postu, Vincent Van Gogh

*zdjęcia z internetu, nie znam autorów

"Życie - najbardziej zdumiewająca bajka".***

Antybaśń

W twoich bajkach nie było sielankowo, kolorowo i wiał bardzo
silny, zimowy wiatr a śmierć czaiła się tuż za rogiem po to,
by wziąć w objęcia wychudzone, zmarznięte ciałko w starych,
za wielkich ciuchach… albo pod postacią złej kobiety,
kazała układać lodowe puzzle i zamrażać serca.

Kompleksy były twoją domeną. Oswajałeś je,
chcąc się wybić, wyjść z biedy, zjednać sobie pięknych,
bogatych, wpływowych, zyskać rozgłos i sławę.
Do końca pamiętałeś, jak bezczelnie śmiały się z ciebie nieokrzesane
dzieciaki ze slumsów, jak kpiły z twojego wielkiego nosa,
dziewczęcych ust, chudości, wysokiego głosu i wyłupiastych oczu.

Nie potrafiłeś potem kochać, chociaż umiałeś się zachwycać,
upajać kobietami i mężczyznami, albo po prostu kreowałeś
ten osobliwy stan w listach, sztukach i egzaltowanych pamiętnikach.
Teraz miałbyś większe pole do spełniania się, zaprezentowania
aktorskich talentów i zrobiłbyś ze swojej brzydoty niewątpliwy atut.

Nie musiałbyś tak się miotać, tyle tworzyć. Byłbyś znanym influencerem,
youtuberem, bloggerem, gwiazdą instagramu lub nawet kina.
Bajkopisanie i światowy rozgłos dla brzydkiego kaczątka,
to kwestia podobnego autolansu, jak wtedy gdy udawałeś księżniczkę
na ziarnku grochu, lecz dzisiaj miałbyś większą szansę na wypromowanie
swojej prawdziwej osobowości, byłbyś podziwianą i uwielbianą
drag queen albo utalentowanym laureatem The Voice of Denmark,

a wymyślanie przygnębiających bajek, zostawiłbyś biednym,
smutnym i strasznie samotnym naiwniakom.

Prawda, Hans?

JoAnna Idzikowska - Kęsik, 30 IX 19

*ilustracje Jan Marcin Szancer

***cytat w tytule postu, Hans Christian Andersen