To już dziewięć lat, Panie Tadeuszu...

        Dziewięć lat temu odszedł mój ukochany Poeta, jeden z najwybitniejszych w polskiej literaturze. Poeta, o którym niejednokrotnie pisałam na tym blogu, ponieważ towarzyszył mi od dzieciństwa. Miałam też wielką przyjemność, wielki dar od losu, spotkać Go kilka razy w moim życiu i zrobić monodram na podstawie jego świetnych tekstów. 

        Wciąż czytam Jego wiersze, a jak jestem w Karpaczu, medytuję w miejscu, które wybrał sobie na spoczynek, na małym cmentarzu przy słynnej świątyni Wang, obok Henryka Tomaszewskiego.Uwielbiał ciszę i durnostojki - tak mówi jego wnuczka, Julia Różewicz.

 

 Różewiczowi zabiorę
jego jasność logiczność 
będę mądrą ateistką 
która świetnie zna Pismo 
jednak może żyć bez

 

 jik, ja złodziejka

 

        Przedstawiam dzisiaj najukochańszy wiersz Poety oraz swój wiersz dedykowany Tadeuszowi Różewiczowi, który ukazał się w Antologii Poeci Polscy  w 2017 roku.

 

Bez

naj­więk­szym wy­da­rze­niem
w ży­ciu czło­wie­ka
są na­ro­dzi­ny i śmierć
Boga

oj­cze Oj­cze nasz
cze­mu
jak zły oj­ciec
nocą

bez zna­ku bez śla­du
bez sło­wa

cze­muś mnie opu­ścił
cze­mu ja opu­ści­łem Cie­bie

ży­cie bez boga jest moż­li­we
ży­cie bez boga jest nie­moż­li­we

prze­cież jako dziec­ko kar­mi­łem się
Tobą
ja­dłem cia­ło
pi­łem krew

może opu­ści­łeś mnie
kie­dy pró­bo­wa­łem otwo­rzyć
ra­mio­na
ob­jąć ży­cie

lek­ko­myśl­ny
roz­war­łem ra­mio­na
i wy­pu­ści­łem Cie­bie

a może ucie­kłeś
nie mo­gąc słu­chać
mo­je­go śmie­chu

Ty się nie śmie­jesz

a może po­ka­ra­łeś mnie
ma­łe­go ciem­ne­go za upór
za py­chę
za to
że pró­bo­wa­łem stwo­rzyć
no­we­go czło­wie­ka
nowy ję­zyk

opu­ści­łeś mnie bez szu­mu
skrzy­deł bez bły­ska­wic
jak po­lna mysz­ka
jak woda co wsią­kła w piach
za­ję­ty roz­tar­gnio­ny
nie za­uwa­ży­łem two­jej uciecz­ki
two­jej nie­obec­no­ści
w moim ży­ciu

ży­cie bez boga jest moż­li­we
ży­cie bez boga jest nie­moż­li­we

 

Tadeusz Różewicz

 

ocalony

 

cień Poety wyłonił się z cienia

 

nie powinien mieć cienia Poeta

bo odszedł drążyć zaświaty

poszukiwać nowej formy

w szarej strefie

z tabunami wesołych

wyrostków robaczkowych

 

aby odpocząć od ludożerców

wybrał ciche towarzystwo Mima

jego niestrudzony cień

szuka natchnienia w nirwanie

nietraumatycznie podziwia z góry

majestat gór

kreuje piękno zielonych róż

ostrzy nożyk profesora

zaplata warkoczyki słów

pije zieloną z jaśminem

kontynuuje wieloletnią dyskusję

z tym po którym napisał elegię

(czy po tamtej stronie cienia

przeszli wreszcie na ty)

 

jak dobrze

o c a l a ł

cień

 

życie w cieniu

po cieniu

i życiu

 

życie bez cienia jest niemożliwe

życie bez cienia jest możliwe

 

JoAnna Idzikowska-Kęsik, 14 VII 14