"Człowiek jest jak ćma: na oślep rwie się do og­nia, choć go bo­li i choć się w nim spa­li. Ro­bi to jed­nak dopóty dopóki nie op­rzy­tom­nieje. I tym różni się od ćmy."***

Jak ćma

wyrywam się 

ze swego świata wyobraźni i słów

wymyślonych na potrzeby drugiego

bliskiego 

na zagubiony oddech pocałunek Judasza 

i wskazanie palcem

lecę spragniony światła 

szybko jak ćma

jak ćma szybko palę swe skrzydła

bliski okazuje się bardzo odległy

od mego

światło jest tylko odbiciem dalekiego Boga

bliscy nie żyją w tym otoczeniu 

ciepło reglamentowane jest 

tylko dla wybranych wyrywam się

i lecę do światła

jak ćma spalam swe skrzydła 

spadam martwy 

nie wiem do którego świata

Ryszard Mierzejewski

z tomiku: Wiersze sowiogórskie. Progres, Pieszyce 2007;

przedruk: Zraniony różą. Bibliotheca Bielaviana, Bielawa 2013

 synchroniczność

wiosenne sny uduchowione kokardami fioletu

płyną w podświadomości jak motyle w powietrzu

plączą warkocze wiatrowi który pieści przestrzeń

 aby upiększyć scenariusz wydarzeń

lubię się delektować tymi emisjami

wchodzę w nie powoli by pojąć symbole

oczami intuicji koduję szczegóły 

 i kadry przemijające w mgnieniu półoddechu

nie śnię o uniesieniach namiętnościach

rozkoszy lataniu śmierci spadaniu ucieczkach

egoistycznie roję własny archetyp

swą najpiękniejszą i najlepszą wersję

zlęknione zagmatwane cienie zamazują się

 toną w purpurze upojnych kompleksów

znikają

bezsenna wiosna wybucha skrzydłami motyli

czytanie siebie nawet we śnie

rozjaśnia umysł

skłania do refleksyjnej pokory

motywuje do bycia lepszym

JoAnna Idzikowska-Kęsik, 25 III 14

-----------------------------------------------------------------

Ćma

Mam głowę za dużą, jak kula kosmata,
w której mi rosną oczy nie widzące świata...
Mam grzbiet garbaty puchem ciepłej pleśni,
białej i gładkiej, o jakiej się nie śni...
Mam skrzydła w locie nieprzytomne całkiem,
skrzydła głuche od pyłu i od pyłu miałkie,
a jestem po to taka, oślepła w tęsknocie i drżeniu,
abyś mnie kiedyś pożreć chciał – Płomieniu!

Beata Obertyńska
z tomu „Klonowe motyle”, 1932

ćma

powiedz mi ile jeszcze zmierzchów wiejących chłodem
ile marzeń bezkresnych ginąć musi ze słońcem
toć wiesz że ze świtaniem znów me myśli gorące
ciągle czując żar w sercu nijak nie dadzą odejść

a to cień twój przemycą dla mnie niemal jak żywy
to znów skrajem przepaści w twoich oczu toń wiodą
gdy przymykam powieki czuję że mnie nie zwiodą
wtedy choćby na mgnienie widzę ciebie prawdziwą

to nieprawda że tęsknię bo cóż znaczy tęsknota
każde słowo z ust twoich słyszę niby zaklęcie
ja bez ciebie umieram każda chwila jak cięcie
nowa rana śmiertelna skończonego żywota

niczym ćmę bezrozumną widać już tak być musi
pewnie gdzieś tam to właśnie było mi zapisane
jedną rozniecasz ogień bym w nim ginął do rana
drugą myślą o świcie znów do życia mnie kusisz

Kazimierz Jasiński

Bardzo dziękuję Ryszardowi za wiersz i inspirację do motylkowych tematów! I Kazikowi za wiersz!

*** Bolesław Prus
**** wszystkie obrazki z netu